Griekenland

     2007

 

Vrijdag 20 juli 2007.


Eindelijk is het zover!  De laatste schooldag!

We hebben afgesproken dat we ’s nachts ongeveer om 3 uur zullen  vertrekken.

Ik ben zo moe dat ik al rond 20.00 uur in bed lig en vrijwel direct in slaap val. Als ik wakker wordt is het 23.00 uur en ook Thomas is klaar wakker. We besluiten te vertrekken en zo zitten we 23.20 uur in de auto op weg naar Oostenrijk. Je houdt het niet voor mogelijk hoe druk het de hele nacht op de Duitse autobanen is. Vanaf ’s morgens 5.00 uur horen we al file meldingen en we besluiten als we daar zijn voor de blauwe route te kiezen. We rijden er nog maar net of we horen al van 10 en 13 km.

file  tussen  München en Salzburg. Gelukkig een goede keus gemaakt!                                           We komen 11.30 uur aan op de camping in Bad Gastein. Behoorlijk moe na een nacht overslaan, maar blij als we later horen hoeveel files we gemist hebben.

In Oostenrijk is het prachtig weer, rond 25 graden en de rest van de dag liggen we lekker buiten in de schaduw en kijkt Thomas naar de Tour de France.  De camping is behoorlijk vol. Zoveel mensen hebben wij er nog nooit gezien. Zowel links als rechts van ons staan Friezen. Alle twee aardige mensen die wel in zijn voor een praatje. Natuurlijk willen ze weten of we permanent staan en of we nu ook blijven. (nee dus.) Omdat het zo warm is draag Thomas zijn Australische hoed. ‘s Avonds vraagt onze buurvrouw of wij van de countrymuziek zijn. Dat dacht ze aan zijn hoed gezien te hebben! 

Na een goede lang nacht slapen is het wel droog, maar niet zulk heel lekker weer. We beginnen buiten met een ontbijt, maar al snel is de zon echt weg en komen er steeds meer donkere wolken. De daktent moet nog even open om de laatste dingen in orde te maken voor ons vertrek naar Italië.  We zijn net op tijd met alles weer dicht klappen  en de sluizen gaan boven open om ’s avonds pas weer te sluiten. 

We eten lekker bij Herlinde en gaan weer een beetje op tijd naar bed. 

De eerste trein op maandag morgen 6.20 uur is voor ons. We gaan van Bockstein naar Malnitz. Het treintje is  altijd leuk. Je zit tussen allerlei “werkvolk”en een enkele toerist zoals wij. Ook  in Italië is het vakantie wat op de weg goed te merken is. Zeker  rond Venetië en Bologna is het weer file rijden geblazen. De thuis uitgezochte camping  bij Marotta, (al vlak bij Ancona) vinden we snel. We zijn er 15.15 uur en 20 minuten later zitten we in 38 graden aan een lekker koud drankje (water) helemaal kant en klaar!

De volgende morgen zorgen we op ons gemak voor een nog iets handigere inrichting voor aan boord en na nog een paar boodschappen gedaan te hebben zijn we ruim op tijd in de haven van Ancona. Daar boffen we dat we een parkeerplaats aan de waterkant krijgen toegewezen en ook is het bureau al open om de raamtickets te halen.  Het  blijft leuk om andere vakantiegangers te zien die enorm zenuwachtig heen en weer lopen. Sommige mensen zitten al start klaar in de auto als het schip net de haven in komt varen en eerst nog minimaal een uur moet lossen. En dat alles bij een temperatuur van zo’n 38 graden. We zijn al vrij snel aan de beurt om aan boord te gaan en na ons wordt nog  1.15 uur geladen. En ja hoor, weer winnen de Duitsers het  van stunten aan boord. Je wordt naar boven gedirigeerd en daar moet je 180 graden draaien om dan aan te sluiten in een rij die je toegewezen wordt. Alle Duitsers die wij zien aankomen (en dat zijn er veel) zien kans om met gierende banden en plank gas heen en weer te schieten. Je merkt aan de Grieks – Italiaanse bemanning dat ze het niet altijd eens zijn met”” Heinrich op vakantie”. Aan boord wordt de Griekse tijd aangehouden wat betekend dat de klok een uur vooruit gaat. Klokslag 16.00 uur (Griekse tijd 17.00 uur) gaat het schip los van de kade.  Toch fijn dat uur tijdsverschil, nu kunnen we gelukkig een toost maken op een goede vaart!

 

 

Woensdag 25 juli.

 

Het is een hele warme nacht geweest aan boord. We staan vroeg op om rijklaar te zijn als we in Igoumenitsa aankomen. Klokslag 7.30 uur  meren we aan en dan duurt het nog een uur voor we aan de beurt zijn om eraf te mogen.  De weg wordt duidelijk aangegeven en al snel zitten we op de snelweg richting Ioanina. Het is wel een snelweg, maar regelmatig moeten we nog een stuk binnendoor omdat de weg nog aangelegd wordt. We gaan over een pas. Met heel veel haarspeldbochten en prachtig uitzicht op hele kale bergen. In de buurt van Ioanina missen we kennelijk een bord, waardoor we midden in een file in het centrum uitkomen! Je hebt dan wel de tijd om alles rustig te bekijken en als we de weg een keer vragen blijkt dat we precies de verkeerde kant op gaan. We mogen dus nog een keer de stad door! Gelukkig gaat het  relatief snel en we kunnen zeggen dat we ook deze stad bekeken hebben.  Als we weer op de goede (snel) weg rijden wordt het steeds warmer. De temperatuurmeter in de auto geeft uiteindelijk 42 graden aan! Zolang je met open ramen rijdt is er weinig aan de hand, maar stil staan is iets minder aangenaam. En dat moeten we onderweg plotseling stoppen  omdat een kudde schapen bedacht heeft de weg over te steken! De dames hadden het idee dat het gras daar groener was, maar de herder die er achteraan komt rennen denkt daar anders over en jaagt ze weer terug.  De schaapshond sukkelt er vrolijk achteraan. Het zal zijn tijd wel duren. Zonder al te veel oponthoud rijden we verder. De camping in Kastraki wordt goed aangegeven en blijkt erg mooi , met heel  goed sanitair! Ook is er een flink zwembad. Heerlijk.  We gaan ’s middags nog even de stad in om boodschappen te doen. Thomas heeft van te voren al even op de scooter gekeken waar de supermarkt in Kalambaka is en we rijden er zo naar toe. Ze verkopen heerlijke Griekse vis, dus de keus is niet zo moeilijk! Lang leve de gril! Het blijft erg  warm , maar achteraf kunnen we zeggen dat het ’s nachts zo afkoelt dat je vanzelf in je slaapzak kruipt.

 

Donderdag  26 juli.


We rijden op tijd (dachten we) van de camping om de beroemde kloosters van de Meteora te gaan bezoeken. Op de camping hebben we bij aankomst een kaart gekregen met de route. Het is eigenlijk één slingerende weg naar boven met verschillende afslagen voor de verschillende kloosters. Het is natuurlijk warm, maar toch hebben we alle twee een lange broek aan en Thomas een shirt met lange mouwen en ik heb een pareo bij me. Bij het eerste klooster, Ajos Nikolaos  Anapavsas,  wordt duidelijk dat vrouwen alleen met een rok aan naar binnen mogen maar als ik mijn pareo over mijn lange broek doe, worden mijn blote armen me vergeven door de monniken.

Het is één van de kleinste kloosters. Binnen zijn prachtige fresco’s en er hangt een carillon waar kennelijk ook af en toe op gespeeld wordt. Natuurlijk is er ook een klein souvenir winkeltje  Als we alles bekeken hebben rijden we verder  en besluiten nu eerst naar een  klooster te gaan die het verste weg ligt. Onderweg lijkt het wel of het in de buurt van het Meteora klooster , wat we al goed kunnen zien liggen, erg druk is. Als we er zijn weten we het zeker. Bussen en auto’s  drukken elkaar ongeveer van de smalle weg en  menig camperbestuurder wordt door  enorme bussen “gedwongen”achteruit terug te rijden om plaats te maken. Wat fijn om op de scooter  te zijn. Wij komen makkelijk overal boven, kunnen voor de ingang parkeren, maar besluiten de bezichtiging uit te stellen  vanwege het enorme aantal mensen dat er al loopt.  Op de terugweg naar de camping kopen we brood en een boek in het Nederlands over de zeven verschillende kloosters om zo een goede keus te kunnen maken  welk klooster we nog gaan bezoeken als het niet zo heel druk is. Een goed idee blijkt het te zijn om ’s middags terug te gaan. Alle bussen zijn weg en  het enige dat tegen zit is dat het klooster van Verlaam op donderdag i.p.v. vrijdag gesloten is. Er vlakbij ligt het klooster van de Megalo Meteoro (de grote Meteora) , het grootste en eerste klooster en daar hebben we anderhalf uur de tijd om alles rustig te bekijken. Als we weg gaan wordt de deur achter ons gesloten!   Onderweg komen we langs een Lidl  waar we gelijk boodschappen willen doen.  Vorig jaar waren daar aluminium kisten te koop waarvan we achteraf spijt hadden dat we ze niet gekocht hadden. In Nederland heeft Thom nu twee leger kisten voor op het dak van de auto gekocht, maar één van onze curver bakken is gevallen en niet meer ondier vrij. Wanneer we door de winkel lopen op zoek naar wat we zullen eten, zien we ineens de bakken van vorig jaar nu voor de helft van de prijs! Zonder er verder bij na te denken kopen we ze nu onmiddellijk! Maar ja, we zijn wel op de scooter en de grootste bak is 1 meter lang. Voor Thomas  is dat geen enkel probleem. Je laat gewoon je vrouw achter bij de winkel en vertrekt zonder haar, maar met achterop  twee kisten, terug naar de camping!  Het valt niets tegen als ik 20 minuten later toch opgehaald wordt!  Ik had anders toch een Griek aan de haak moeten slaan!

 

Vrijdag 27 juli.


In de Trottergids heb ik gelezen dat er op vrijdag markt is in Kalambaka .Na de twee kisten van gisteren goed ingericht te hebben  gaan we op weg. Het is weer iets warmer dan gisteren, maar het windje op de scooter is prettig.  We vinden de markt al snel, als je alleen de mensen met tassen vol groente en fruit maar volgt. De scooter parkeren we in de schaduw langs de kant van de weg. Alleen het stuurslot is voldoende weten we uit ervaring. Eens een dief altijd een dief en uitgestoten worden door je familie is hier de straf die op diefstal staat, dus de Grieken kijken wel uit om iets te stelen.

De markt bestaat uit twee delen. Een straat met groente en fruit en een plein met vooral veel (nep) kleding. Voor € 5 heb je al een Adibas  shirt. De b is om te laten zien dat het bijna echt is! We kopen een aubergine en een komkommer en een hele grote tomaat. Ergens anders willen we één ui. Dat vindt de marktkoopman zo weinig dat we hem zo mee moeten nemen.  Iets verder zien we punt paprika’s. Ook daar willen we er maar één en de man wil er niets voor hebben en geeft er zelfs een tweede bij. Wat zijn Grieken toch vriendelijk!   Wat we vergeten ontdekken we als we weer op de camping zijn : de kerk  bezichtigen met in Griekenland als enige een marmeren preekstoel.  Morgen gaan we verder, dus die preekstoel zal moeten wachten tot een volgend bezoek aan Kalambaka.

 

Zaterdag 28 juli.

Door de nieuwe bakken is het weer even passen en meten hoe we alles in de auto krijgen, maar het lukt. Al snel zijn we via een lange rechte weg in Larissa. Daar gaan we de autoweg op naar Thessaloniki en dat is precies de verkeerde kant op. Na zo’n 6 km. kunnen we de snelweg weer af en nu kunnen we parallel aan de  weg rijden. Eigenlijk is dit veel leuker. We komen door een paar Griekse dorpen en het laatste stuk  naar Volos is weer snelweg. Dan gaan we slingerend langs de kust  tot we uiteindelijk op camping Sikia in Kala Nera  aankomen. We hebben  een plaats besproken en dat is maar goed ook, want de Grieken krijgen zelf dit weekend vakantie en dit schiereiland is één van hun favoriete bestemmingen. We passen net dwars  onder een schaduwnet en doordat we naar twee kanten uitsteken hebben we ook geen buren tegen ons aangekleefd.  Als we weer geïnstalleerd staan bellen we naar Bennekom. Er is al enige visite en het weer is matig. ’s Middags maken we nog een klein tochtje op de scooter in de buurt en drinken weer als vanouds een café frappé aan het strand.

 

Zondag 29 juli.

   

Het wordt saai, maar het is al weer prachtig, heet weer. Prima om een beetje wind op de scooter te maken. We rijden over een bochtige weg met een hoogte verschil van 365 meter naar Trikeri. Het is een afstand van 55 km. enkele reis. Onderweg kopen we brood en een nieuw aardappelschilmes. Thomas  kent nog steeds zijn eigen krachten niet en heeft gisteren het vijfde en laatste gebroken. Nu maar hopen dat de Griekse messen iets sterker zijn. Ook stoppen we bij een klein strandje om café frappé te drinken. Er is een leuk terras onder de bomen en het lijkt erop dat je de bestelling zelf moet afhalen. Binnen in een  vierkante ruimte is één wand waar een opening in zit over de hele breedte. Via die opening kijk je in de keuken. Er loopt een oud vrouwtje die net over de rand van de opening kan kijken.  Ik begrijp dat ze vraagt wat ik wil en zij snapt dat ik 2 koffie wil. Dan vraagt ze iets wat ik niet versta. Ze herhaalt in 2 woorden : milk  zucker?  Ik vraag één glas met melk en suiker en één glas zonder. Ze knikt begrijpend. Het is kennelijk de bedoeling dat ik weer buiten ga zitten. Na een poosje  zie ik van buiten de twee koffie  op het randje staan. Ik ga weer naar binnen en stralend drinkt het vrouwtje eerst koud water uit een fles en giet daarna de rest bij onze koffie!  Het duurt even voor ik snap dat ik zelf rietjes moet pakken. Ze vind het erg grappig en zegt dat ik nog iets moet doen. Ik kan haar niet volgen.  Dan zegt ze : “wasser” en wijst naar een vrieskist die achter me staat.  Op hetzelfde moment komt,  waarschijnlijk,  haar dochter binnen. Zij neemt de glazen mee naar de vrieskist en vult ze met de blote hand bij met ijsklontjes. Ook haalt ze uit een koelkast een klein flesje met water en  een paar glazen en zet alles bij elkaar op een dienblad. Ze kijkt waar we zitten buiten en na afgerekend te hebben brengt zij het blad met spullen voor me naar de tafel.  In het ene glas zit koffie met melk en in het andere koffie met suiker! Toch is het lekker! Als je dorst hebt drink je alles.

We rijden weer verder.  We dachten dat Trikeri aan het water zou liggen, maar het  blijkt een dorpje op een berg te zijn! Er is een leuk schaduwrijk pleintje met een enorme cipresboom. Van een plaatselijke Griek, die redelijk Duits spreekt, horen we  dat de boom ongeveer 300 jaar oud is.  De weg naar dit dorp bestaat pas 10 jaar. Daarvoor ging alles per boot. Het enige wat het dorp nu nog mist om veel toeristen te trekken is water. Nu komt er elke twee weken een tankwagen 5000 liter brengen voor de ongeveer 1000 inwoners. Ze moeten dus zuinig zijn en dat terwijl er zo’n 300 meter lager een bron zit die alles in zee loost.  De Griek begrijpt niets van zijn eigen  bestuurders.

Na gegeten te hebben tuffen we in één keer weer terug. Weer rijden we dwars door gebied waar 15 dagen geleden nog bosbrand was. Op sommige plaatsen ruik je nog een brandlucht. Het ziet er luguber uit en je snapt niet dat de weg niet aangetast is.

Van de bomen staan alleen de zwartgeblakerde stammen er nog en zo hier en daar een topje groen.  Ook is het bizar dat er op een paar plaatsen nog wel hele kleine huisjes staan die zo op het oog geen schade hebben.  Na 1 uur en 45 min. voel je wel je zitbeentjes, maar het was de moeite waard!

’s Avonds gaan we in het restaurant van de camping eten. Als je hier souflaki besteld heb je enorme stukken vlees!  Bijna teveel om op te krijgen. En dat alles inclusief wijn en fooi voor € 21,-

 

Maandag 30 juli.

      

We gaan naar Volos .  Het is een tochtje van 16 km.  prettig voor de zitbeentjes. De stad heeft een enorm winkelgebied. Grote delen zijn alleen voor voetgangers. Het wemelt er van kledingzaakjes, koffiehuisjes en juweliers. Warenhuizen zoals bij ons vind je niet. We drinken café frappé op een terrasje midden in een voetgangersgebied en op het moment dat de 3 buurvrouwen geen klanten in hun winkel hebben zitten ze gezellig met elkaar te kletsen en te roken. Af en toe springt één van de dames op als zich een klant voor hun toko meldt. Ze gaan weer verder met hun sigaret als de klant vertrokken is.

Voor mijn verjaardag mag ik nog een meandros  armband uitkiezen. Al snel vinden we een juwelier die ze verkoopt en ik kies een geel- met wit en matgoud exemplaar uit. Hij wordt keurig ingepakt in een doos in goud papier en een goudkleurig bloemetje erop. We stoppen hem goed weg in de rugzak en later thuis in de auto, om te voorkomen wat we gisteren met ons nieuwe aardappelschilmes gedaan hebben. (Na gebruik waarschijnlijk laten liggen op de bank in Trikeri.)  Vandaag lukt het niet om een nieuw exemplaar op de kop te tikken. 

Wel vinden we een internet café , waar heel veel jongens spelletjes doen op de computer. Er is er nog één vrij, en wij kunnen onze mail checken en een berichtje aan Sharon Thal sturen. Zij moet vooral aan hele luchtige, maar ook lange kleding denken als ze zondag komt. Op de radio horen we steeds dat de temperatuur in Nederland niet boven de 20 graden uitkomt, dus dan moet de 35 a 40 graden hier een cultuurschok voor haar zijn. En ook de zon is hier ongenadig voor een huid die er niet zo goed tegen kan! 

De rest van de dag houden we ons aan ons eigen ritueel : eerst rusten en lezen, dan zwemmen in zee en douchen en dan lang en vooral rustig eten en drinken. De dag eindigt met een drankje voor we gaan slapen. Op dit moment zijn we bijna door de fles Sambuco heen die we in Italië gekocht hadden.  De Ouzo staat al koud te worden voor de komende dagen!

 

Dinsdag 31 juli.

  

Van de camping rijden we via Milies naar Tsangarada.  Daar moet een plataan staan van ongeveer 1000 jaar oud en met een omtrek van 18 meter. Je zou zeggen dat zo’n boom snel te vinden is. Het tegendeel is waar. Onderweg moeten we het een paar keer vragen. Wel komen we  de  aanwijzing tegen waar we moeten afslaan naar een heel oud spoortreintje, die in het hoogseizoen op vrijdag, zaterdag en zondag heen en weer rijdt tussen Milies en Volos. We gaan er kijken en er lopen ook net twee Griekse echtparen. Eén van de mannen spreekt redelijk Engels. Hij heeft gevaren en is 40 jaar geleden regelmatig in Rotterdam geweest. Ze wijzen ons op een slang waar water uit komt. Het is water dat van de berg komt en je kunt het drinken. Lekker en ijskoud.

Het stationnetje stelt verder niet zoveel voor en we gaan verder op zoek naar de plataan.

De weg is stoffig, bochtig en af en toe slecht! Na een aantal keren vragen en een foto van de plataan op een ansichtkaart bij een souvenirwinkeltje vinden we de boom uiteindelijk.  Het is indrukwekkend! Eén van de takken wordt ondersteund door een speciaal daarvoor gebouwde pilaar. We rijden verder en  wanneer we nog een keer de weg moeten vragen omdat we denken een rondje te kunnen rijden, horen we dat het niet kan en dat we dezelfde weg terug moeten. Toch ontdekken we op de terugweg een andere route.

Bij Milies terug rijden we het dorp in en er blijkt een mooi kerkje te staan op een klein plein. Het hele plein wordt overdekt door de kroon van een enorme (eiken?) boom. Het plaatselijke restaurant gebruikt het plein als terras. We drinken er café frappé en voor het eerst treffen we een uitbater die er niet zoveel zin in heeft. Hij brengt er één met melk en één met suiker. Echt lekker is het niet en voor Griekse begrippen ook nog duur. Jammer! 

In de plaatselijke super, een heel klein winkeltje volgepropt met alle mogelijke eetbare en niet eetbare spullen, vragen we weer om een scherp mes. Met handen en voeten komen we eruit. Na ons eerst scheermesjes te hebben laten zien ontdek ik een doos achter de toonbank met messen. Omdat  niemand begrijpt wat ik aanwijs, moet ik maar achter de toonbank komen en zelf pakken wat ik bedoel. Oh, een machjasa? Ben ik van plan mijn man van kant te maken? Nee, toch maar niet!  Het mes wordt keurig ingepakt in een beschermhoesje gemaakt van een stuk papier.

Aan de andere kant van het dorp loopt ook een weg de goede kant uit, terug naar de camping. We gaan het proberen en via allerlei leuke kleine dorpjes en een op en neergaande weg komen we uiteindelijk weer terug op de doorgaande weg naar de camping.  Het was weer een geslaagde tocht.

 

Woensdag 1 augustus.


Gisteren heb ik in de Trotter gelezen dat je vanaf het station in Milies ook een wandeling over een muildierpad kunt lopen. Je moet dan eerst een stuk het spoor volgen, dan over een brug over een enorme afgrond en als je  bij een panorama op zee de weg naar de zee kunt zien, moet je links een pad op. De wandeling zal totaal 2 uur duren. We parkeren de scooter al vroeg en gaan op pad.

Het is een smalspoor van 60 cm. en het  loopt vrij gemakkelijk. Wanneer we bij het zijpad komen, twijfelen we of het wel het juiste pad is en lopen we voor de zekerheid nog zo’n 500 meter door.

Het was toch het juiste pad, dus lopen we weer terug. Ineens horen we iets achter ons. Het blijkt een klein  karretje te zijn waarin twee mannen hobbelen.  Via het zijpad, door aanvankelijk  smalle struiken komen we een poosje later op het  muildierpad. We gokken dat we naar links moeten om terug te lopen naar Milies. Het pad loopt een heel stuk naar beneden en via grove stenen tussen kleine huizen door komen we anderhalf uur na vertrek terug bij het station. Ernaast is een leuk restaurant/hotel waar we de gebruikelijke café frappé drinken.

Zo’n 300 meter hoger ligt het eigenlijke dorpje en daar moet ook een plaatselijk museum zijn. We gaan er met de scooter naar toe en  vinden het al snel. We worden als een raket door een, van oorspong Duitse vrouw, door de museum kamer geleid, waarbij ons fijntjes gezegd wordt dat het bezoek gratis is, maar het wordt wel op prijs gesteld als we een klein, door de plaatselijke bevolking zelfgemaakt souvenir  willen kopen. Dat willen we natuurlijk best. We kunnen kiezen uit  goudkleurige broches. sleutelhangers of een stuk marmer met allemaal een centaur er op (half mens, half paard) of een gehaakt kleedje of een beetje lavendel in een gehaakt kleedje. Thomas kiest voor het laatste. De prijs valt een beetje tegen!    € 12. En dat terwijl de toegang tot de kloosters in de Meteora niet meer dan € 2 p.p. is. De plaatselijke V.V.V. loopt zo wel binnen als ze elke toerist zoiets aansmeren!

We horen  dat vanaf vandaag het stoomtreintje de hele maand augustus elke dag rijdt, en dat hij over een half uur ongeveer zal aankomen. We rijden weer terug en inderdaad zien we nu dat de twee mannen die ons vanmorgen voorbij reden op het spoor, klaar staan om de stoomlocomotief te ontvangen! Even later komt de trein. Alleen stoom is niet te bekennen! Het is een dieseltrein!  Voor de tweede keer deze dag zijn we voor de gek gehouden! Je moet er maar intrappen!  

Terug richting de camping komen we langs een hele lekkere bakker waar we een groot rond olijvenbrood kopen voor ’s avonds. Ook nemen we een plaatselijke specialiteit mee voor vanmiddag. Het lijkt op een hele stijve trilpudding bestaande uit honing en amandelen. Lekker!

 

Donderdag 2 augustus.

       

Het heeft heel erg hard gewaaid en geregend vannacht. We hebben aan één kant de tent dicht moeten leggen en ook heeft Thomas  het wasgoed van de lijn gehaald. We hoorden ook  hoe mensen snel de tent over de binnentent heen probeerden te zetten. Het is hier zo warm, dat veel mensen alleen de binnentent gebruiken, zeker voor de kinderen. Nu lagen ze in de regen.

We staan iets later op dan we ons voorgenomen hadden en we hebben ook iets meer werk om alles weer schoon mee te krijgen. De regen heeft nogal wat zand opgespat. Toch rijden we 7.30 uur  van de camping af en in Volos valt het nog mee om de stad door te komen. We doen er ongeveer een half uur over.(Normaal heb je overdag minimaal een uur nodig om de,  voor je gevoel, 100 verkeerslichten te passeren.)   Het is zwaar bewolkt en af en toe valt er een spatje motregen. Pas  rond 12.00 uur breekt de lucht weer open. Dan zijn we al bijna in Schinias  We gaan naar een camping  vlak bij de Olympische roeibaan. De camping blijkt mooier dan Thomas in zijn herinnering heeft. Bij aankomst staat een Griekse auto met daktent voor de deur van de receptie. Als we naar binnen gaan wordt er net heel erg ruzie gemaakt tussen de campingeigenaar en de vertrekkende gasten. Ze schreeuwen heel hard tegen elkaar, waarbij de campingbaas enorm met zijn vuist op tafel slaat. We hebben natuurlijk geen idee waar het over gaat, het enige woord dat we herkennen tussen al het Grieks is : ACSI. Uiteindelijk vertrekt het stel en zijn wij aan de beurt. Hartelijk welkom!

De campingeigenaar spreekt nauwelijks Engels, maar gebaart ons mee te lopen naar een plek. Hij vraagt of we aan het strand willen staan. Dan mogen we kiezen uit drie plekken vlakbij de standopgang. We kiezen de plaats waar je het verst weg staat, ongeveer 50 meter lopen en je staat op het zand. De plek is ruim, hoog genoeg en heeft veel schaduw.  Als alles staat rijden we nog even het dorp in, nou ja, dorp. Het is een lange vierbaansweg, over gehouden na de spelen, met af en toe een supermarkt. Tijdens de spelen was één van de twee banen de Olympic Lane, waar je alleen met een vergunning op mocht rijden. De roeibaan  ligt er troosteloos bij. De parkeerplaats staat vol onkruid. Aan het hek zit nog wel bewaking. In de verte zien we een kanoer.  Wat een kapitaalvernietiging! 

’s Avonds, na het eten lopen we over het strand nog even naar het hotel met de bijbehorende eetgelegenheid om te zien hoe dat er nu bij staat.  We lopen het bijna lege terras op en voor hij het weet hangt er een oudere dame aan Thomas nek. Ze roept van alles en ook ik krijg een knuffel.  We moeten gaan zitten en één van de gasten wordt erbij gehaald, om te vertalen. Eerst heeft ze een heel verhaal tegen  hem en wijst steeds op ons. Dan moet de man meekomen en hij zegt dat ze Thomas herkend heeft en dat we moeten blijven zitten om iets te drinken. Geen eten? Dat kan niet, dan regelt ze zelf wel iets. Ze roept van alles naar iemand achter de bar. Vertelt ook dat haar zoon  Vasilius er nu niet is, maar morgen wel. Even later komen er twee enorme glazen Ouzo en een groot bord met stukken warme worst, gebakken fetakaas, komkommer, tomaat en alles lekker gekruid. Aan een andere tafel staat ze weer een heel verhaal te houden en op ons te wijzen. Dan komt ze even later met een mobieltje waar ze haar zoon mee heeft gebeld.  Thomas krijgt het toestel aan zijn oor gedrukt en moet met Vasilius praten.  We spreken af morgen terug te komen om te eten.  We kunnen nog rechtop lopen als we naar de camping terug gaan, maar vallen als een blok in slaap, na de half doorwaakte nacht en de “bescheiden”Ouzo !

 

Vrijdag 3 augustus.  


We worden voor ons doen heel laat wakker en na een rustig ontbijt gaan we in de loop van de ochtend op pad. We kijken bij een andere camping in Rafina. Deze camping ligt nog dichter bij het vliegveld en is misschien makkelijker  als we Sharon Thal weer terug moeten brengen. Het is een terrascamping en we zijn het direct eens dat we nu een veel mooiere plaats aan het strand hebben. Op de terugweg landen we in Nea Makri. Er is een leuk stadspleintje met restaurantjes en allerlei winkels. Na de café Frappé lopen we nog even een rondje. Er is uitverkoop en je kunt de meeste winkels inlopen om even te kijken. Eerst wordt  Thomas heel vriendelijk geholpen in een herenkledingzaak waar hij een nieuwe korte broek koopt.   Daarna zien we ergens in de etalage een leuke jurk, die me totaal niet staat! Wel is er een zwarte “blote”jurk die goed zit en staat. Ook hier worden we weer heel vriendelijk geholpen. Je deelt gewoon de paskamer met een andere klant die een kwartier met een jurk aan voor de spiegel staat te beslissen of ze hem koopt of niet. Ze neemt hem niet, maar wil wel “mijn jurk”in het bruin passen. Of ze die uiteindelijk gekocht heeft weten we niet, want wij waren voor haar de winkel uit.

’s Middags hebben we nog even door Marathon gereden, maar alles is dicht. Zelfs het Marathon museum.      ’s Avonds gaan we tegen 20.00 uur helemaal opgedirkt  over het strand naar  Vasilius.  Het hele terras is leeg als we aankomen. De kok die we gisterenavond gezien hebben vertelt ons dat Vasilius er om 12.00 uur ’s middags geweest is, maar nu moet hij werken in Athene.  Ook oma is er niet.  We lopen nog een stukje het strand op, maar overal is het helemaal stil.  Niet leuk om te gaan eten.  We besluiten terug te gaan en op de scooter naar het dichts bijzijnde dorp te rijden. Daar zitten op de diverse terrassen wel mensen en het ziet er gezellig uit. We kiezen op goed geluk een klein terras uit. We worden vriendelijk ontvangen door de eigenaar? en mogen op één besproken tafel na kiezen waar we willen gaan zitten.  Een kaart is er niet. Wel staat op een schoolbord in het Grieks wat je kunt kiezen. Geen enkel probleem. In rap Engels  wordt de hele kaart uit het hoofd opgezegd. We kiezen voor kip souflaki met bacon. Ook een Griekse salade en frites. Even later komt een schaal frites op tafel en een mand met geroosterd brood. We beginnen aan de frites. Dan komt er een Griekse salade waar een paard de hik van krijgt met enorme stukken feta kaas. Als we dat geweten hadden, waren de frites nooit besteld. We kozen op advies van de eigenaar voor ieder twee spiesen.  Ook hiervan hadden we eigenlijk aan ieder één genoeg.   Het smaakt allemaal heerlijk. Ook het kannetje wijn gaat er goed in. (Het is maar 5 minuten terug op de scooter)  We nemen ruim de tijd, er wacht niemand op ons en zien toch kans om alles op te krijgen.  En dan moeten we afrekenen. We zijn benieuwd hoeveel het is, want nergens staan prijzen.

We moeten het gigantische bedrag van € 17,80 afrekenen! Daar kun je in Nederland nog niet  eens alleen voor eten. We lopen na het eten nog even het gehucht door. Alle winkels zijn nog open.  Ook is er een boekenstal waar Thomas een foto van maakt. De verkoper geeft gelijk een kaartje, want hij wil ook een afdruk van de foto. We beloven er een te sturen. Helaas heeft hij nog geen internet.

 

zaterdag 4 augustus.


We staan op tijd op en moeten alles nog inpakken om naar Athene te gaan. Via een Lidl die we op de heenreis gezien hadden ( We kopen daar heerlijke zalm voor vanavond) zijn we 10.15 uur al weer op de nieuwe camping. (N.Kifissia camping) We hebben besproken en mogen kiezen waar we willen gaan staan.  De keus is uit drie plaatsen. We kiezen de meest schaduwrijke.  Het is alweer erg warm.  We zetten ook gelijk de tent voor Sharon Thal op. De rest van de dag rommelen we een beetje op de camping en zoeken we uit hoe we makkelijk met het openbaar vervoer naar de luchthaven kunnen komen morgen. Bus, metro, trein en natuurlijk weer terug.

 

Zondag 5 augustus . 

  

Vandaag gaan we Sharon Thal van het vliegveld halen. De bus is vast iets eerder vertrokken want  er komt geen bus meer als we 9.55 uur bij de halte staan waar hij op dat moment had moeten vertrekken. Het eerste half uur hebben we vast te pakken! Ruim  een half uur later komt wel een bus en op het moment dat we bij de metro aankomen en daar nog kaartjes voor moeten kopen, rijdt ook de metro vast weg! Gelukkig komt 10 min. later een volgende metro. Drie haltes verder zijn we bij het station waar de trein richting het  vliegveld moet vertrekken. Wat erg verwarrend is dat aan de linkerkant van het perron aangegeven wordt dat daarvandaan de trein naar het vliegveld vertrekt, maar aan de rechterkant loopt een trein binnen waarvan we begrijpen dat het eindstation ook het vliegveld is. Er stapt bijna niemand in en vooral de mensen met koffers bij zich blijven staan. We vertrouwen het niet helemaal. Als we het aan iemand vragen zegt ook deze man dat de trein die er al staat de trein naar het vliegveld is. We stappen in en vragen het nog een keer. Dan begrijpen we dat de ene trein waar we nu in zitten alleen heen en weer reist en de andere trein komt ergens uit het land.  We vertrekken gelijktijdig , maar wel ieder de andere kant op. Gelukkig zitten we toch goed en na één uur en drie kwartier zijn we ruim op tijd op het vliegveld. We hebben alle tijd om voor Sharon Thal een kaartje te kopen en uit te zoeken waar we moeten zijn. De vlucht is een paar minuten te vroeg en  uiteindelijk zijn we  15.45 uur weer op de camping. Dat was een dagje vliegveld. Wel heel gezellig dat Sharon Thal er is!  We gaan nog even zwemmen in het zwembad van de camping en dan alleen nog zitten, eten, kijken wat we morgen het eerst gaan doen en slapen.

 

maandag 6 augustus. 

   

We zitten al vroeg in de bus naar de stad. Natuurlijk ‘moeten’ we vandaag de Acropolis op. We doen er bijna een uur over voor we in de stad  zijn. We stappen uit bij Monastiraki en lopen via de wacht voor het parlementsgebouw,  door de nationale tuinen waar in 2004 het Holland Heineken huis stond, naar de tempel van Zeus.  Dan komen we bij de west kant waar we boffen dat er net een nieuw hokje open gaat om toegangsbewijzen te kopen. Voor het andere loket staat een flinke rij en voor daar iemand door heeft wat er gebeurt hebben wij de kaarten al. Het is heel druk en we lopen in file naar boven. Het is absoluut de moeite waard. Het uitzicht over de stad is heel bijzonder en onderweg kan Sharon Thal ons het een en ander vertellen over de Griekse Goden  met al hun bijzonderheden en gewoonten. We bezoeken de bibliotheek van Hadrianus, de Toren der Winden, het Theater van Herodes Atticus en natuurlijk het Parthenon!  Dan gaan we  de Plaka in waar we bij een stalletje een pita giros kopen en later ook in het bijzondere likeurenwinkeltje/proeflokaal natuurlijk een Ouzo moeten proeven. Sharon Thal tikt hem een beetje snel weg en loopt daarna een beetje slingerend door Athene (grapje)  We besluiten dat het voor dag één genoeg geweest is en gaan terug naar de camping waar we als enige in het zwembad een aantal baantjes trekken, voor we aan ons avondritueel gaan beginnen.  We zitten net gezellig aan een tafel van de camping te eten als er een Belgische auto stopt. Er komt een mevrouw op ons af, die zegt dat ze drie plekken besproken heeft en dat wij twee plekken innemen.( Eigenlijk bedoelt ze dat ze de vaststaande campingtafel met vier stoelen wil gebruiken.) Als ze nu drie tenten opzet kunnen wij er met de auto niet meer uit. Wij hoeven er ook niet uit, omdat we met z’n drieën het openbaar vervoer gebruiken en we gaan pas over drie nachten weg. Zij blijven maar twee nachten, dus wij zien geen probleem. Al mopperend en scheldend in het Frans (het zijn 5 Walen) worden drie tenten opgezet en iedere keer wordt heel demonstratief naar de tafel gekeken waar wij aanzitten.  Wij eten rustig verder en hebben er wel lol in. Ze vertrekken uiteindelijk om ergens te gaan eten en doen wel zacht als ze ’s avonds laat terug komen.

 

Dinsdag 7 augustus.

            

We hebben dezelfde bus naar de stad als gisteren. Toen hebben we niet alle bezienswaardigheden bekeken waar je met één en hetzelfde toegangsbewijs naar toe kunt. Dat kaartje kun je ook de volgende dagen blijven gebruiken tot alle strookjes op zijn. Sharon Thal wil graag naar de academie  van Plato. Via de Plaka gaan we eerst naar Keramikos. Daar zit een leuk museum bij en door de geschiedenis die Sharon Thal weet over veel gebruiken en alle verhalen over de verschillende goden, wordt het nog leuker. Ook horen we daar dat de academie van Plato niet bestaat, maar dat er alleen een park is. Omdat we dat wel geloven gaan we daar verder niet meer naar op zoek.  In de tuin van Keramikos ontdekken we ineens twee schildpadden van zo’n 30 cm. lengte per stuk. Ze lopen vrij hard, althans één van de twee duwt de ander steeds met flinke schildstoten voor zich uit. Het lijkt er veel op dat ze ruzie hebben. Toch wel bijzonder om bij Griekse opgravingen ineens twee schildpadden tegen te komen.

Via de winkelstraat  Adrianou lopen we terug de stad in , waar we het wisselen van de wacht bekijken. Wat een onnatuurlijke bewegingen moeten die militairen maken. Onder hun schoenen zitten metalen “noppen” zodat ze lekker veel  lawaai maken en natuurlijk niet zo snel slijten.

Het blijft leuk om naar te kijken. Vooral ook als aan het eind van de ceremonie de kleding door een andere militair nog even precies in de plooi wordt gedaan.  Wat een vak!  

De vis- en vleeshallen kunnen we natuurlijk ook niet overslaan. Prachtig hoe al die slagers en in de andere hal de visboeren gezellig naast elkaar hun waren aanprijzen. Bijna allemaal roken ze. In de lucht hangen enorme video schermen, zodat ze tijdens het werk de TV programma’s gewoon kunnen blijven volgen. (In ieder geval de beelden).

We besluiten om  een stuk terug te reizen richting de camping omdat  vier stations voor de camping een enorme Mall is.(Winkelcentrum)  Het is echt gigantisch! Vier verdiepingen met allerlei soorten winkels. Kleding, schoenen, elektronica, huishoudelijke artikelen, juweliers etc.  Ook is er een opticien , waar je één uur service hebt als je een nieuw montuur uitkiest. Al heel snel ziet Sharon Thal een Ray- Ban montuur  dat haar heel goed staat. Ze wordt aangesproken door een heel vriendelijke Griekse opticien, die haar sterkte van haar huidige montuur opmeet en kijkt wat de mogelijkheden zijn voor glazen. Die blijken in drie prijsklassen aanwezig te zijn en het is dus mogelijk over een uur het montuur kant en klaar op te halen. Zo zitten we een uur later, Sharon Thal met een nieuwe look, in de metro naar huis!

Daar is de grootste tent van de Belgen opgeruimd en zelf zijn de mensen nergens te bekennen. Wel staat hun auto volgepakt bij de twee overgebleven tenten.  We horen ze ’s avonds  laat terug komen en  de volgende ochtend vertrekken ze al om 5.30 uur,waarbij de portieren van de auto erg vaak en hard dicht geslagen worden.

 

Woensdag  8 augustus.

 

We doen een beetje rustig aan vanochtend. We willen de stad bij avondlicht zien, maar een hele dag plus avond is te lang. Daarom blijven we eerst rustig op de camping. Zwemmen wat en eten voor we in de loop van de middag richting stad vertrekken. We stappen eerst uit bij het winkelcentrum van gisteren. Daar zit ook een koffiezaak, Star Bucks, waar  Sharon Thal ons op heel  bijzondere koffie trakteert.

Daarna gaan we één station verder waar het Olympisch stadion is. Je kunt het terrein op, bij de wielerbaan, het zwembad  en het stadion komen, maar je kunt nergens in. Wel is het leuk om te zien hoe ontzettend groot het is.  Daarvandaan gaan we door naar het centrum van de stad.

Eén van de warenhuizen heeft op de tiende etage een restaurant vanwaar je een mooi uitzicht hebt op de Acropolis. In het boekje dat we op de camping hebben gekregen lezen we dat er ook nog een wijk moet zijn vol kleine winkeltjes en restaurantjes en hotelletjes. Het moet niet zo heel ver weg zijn. We besluiten daar langs te lopen, maar of we ons in een afslag vergissen, of dat het intussen verandert is weten we niet, maar ineens lopen we in een enorme groep luguber uitziende mannen. Ook lopen er duidelijk junks tussen. Bijna geen vrouwen. We lopen stevig door en slaan de eerste de beste mogelijkheid een zijstraat in, waar het een stuk minder druk is. We lopen een blok om en ook Thomas is blij dat we uit die gribusbuurt zijn.

 Intussen begint het al een beetje te schemeren en steeds meer lantaarns gaan aan. Ook duurt het niet lang of de verlichting van alle bezienswaardigheden gaat aan. Het is een heel mooi gezicht!

In de bus terug stapt na een aantal haltes een grote groep Franse tieners in die ook naar de camping moeten. De bus is propvol, maar wel gezellig!  Hoe de chauffeur precies rijdt kunnen we niet zien, maar de tocht die we anders binnen 10 min. rijden neemt nu ruim 20 min. in beslag.

 

Donderdag 9 augustus.  

We vertrekken naar Skinias, Camping Ramnus, de camping aan het strand. We hebben vorige week  een plaats besproken en inderdaad is de plek nog vrij en loopt de campingeigenaar te stralen dat we er echt zijn. Het water van de zee is heerlijk en de rest van de dag lezen, zwemmen en zonnen we.

 

Vrijdag 10 augustus.

   

We lopen over het strand naar marathon Beach. Ineens houdt het strand op en moeten we over een botenterrein. Aan de andere kant gaat het strand wel verder, maar we hebben het idee dat we af en toe door de achtertuin van mensen lopen. In één van die achtertuinen is een man vijgen aan het plukken en we krijgen spontaan alle drie een vijg aangeboden. Ook moeten we zijn tuin inkomen om na het eten van de vijg onze handen te wassen.    Ze smaken lekker, maar je krijgt er enorme kleefhanden van. Ook schijnt er iets met de pitjes te zijn. Nadat de man ook nog “in de houding” op de foto gegaan is, lopen we door.

In het gehucht is een internetcafé en zo kan iedereen zijn post ophalen en beantwoorden. We besluiten dezelfde route terug te lopen.

 

Zaterdag 11 augustus/ zondag 12 augustus .

   

Het is al weer de laatste dag voor Sharon Thal. We ruimen op en pakken alles in en gaan na de lunch richting C.Sounio. Daar staat de tempel van Poseidon. Eén van de tempels waar Sharon Thal op school over geleerd heeft. Het is een mooie tocht er naar toe. We zijn veel te vroeg om te wachten op de, volgens de Trotter, mooiste zonsondergang van Griekenland.

We rijden langs de kust verder en komen in een  dorp Anavyssos. Het is een leuk vissersdorpje waar we langs de haven kunnen lopen.  Jammer is dat de obers van de restaurants nogal agressief proberen je naar binnen te lokken om te komen eten. Ze springen zelfs voor je auto om je op een parkeerplaats voor de deur te wijzen. Wij kiezen uiteindelijk om in een straat parallel aan de boulevard op een terras te gaan zitten, waar we heel  lekker en rustig kunnen eten.

Nu wordt het tijd om naar het vliegveld te rijden. Natuurlijk zijn we veel te vroeg, maar je kunt er makkelijk parkeren  en als echte bermtoeristen klappen we de stoelen uit bij de auto en drinken daar eerst maar eens koffie. Het is pas 22.00 uur, maar in Griekenland wordt het al even na 20.00 uur donker. We trekken wel bekijks. Als we geen zin meer hebben om bij de auto te hangen gaan we de vertrekhal in. Er zijn mensen (Nederlanders natuurlijk) die al op een bagagewagentje voor de incheckbalie gaan zitten om toch vooral als eerste te zijn. Wij gaan alle winkels bekijken en wachten  dan in de hal tot de balie open gaat.

Nieuw is dat je zelf elektronisch kunt inchecken, alleen moet je dan toch uiteindelijk in de rij om je bagage af te geven . Achter Sharon Thal staan twee Australiërs, die kennelijk al erg lang op de luchthaven hangen en  de nodige biertjes op hebben. De één is kapitein en de ander  stuurman op een schip. Mn. de laatste heeft hele verhalen. Sharon Thal hoopt dat hij in het vliegtuig ergens anders zit. Wanneer Sharon Thal ook haar bagage kwijt is kan ze door de douane en  vertrekken wij 1.45 uur van de luchthaven.

We rijden via Corinthe naar Tripoli en dan richting Sparta. Daar merken we dat de man met de hamer toeslaat en we zoeken de camping van Sparta op. Tot onze verbazing zit er geen hek op slot en kunnen we zo het terrein op. We klappen de tent uit en gaan slapen. Het is 5.15 uur. We worden 7.45 wakker, ruimen op en melden ons bij de receptie. Daar moeten we voor de drie uur dat we er geweest zijn, zonder gebruik te maken van iets toch € 18 afrekenen! Snel verdient voor de campingbaas op zondagmorgen.

Een uur later staan we op de camping waar we eigenlijk naar toe wilden in Gythio. Met moeite vinden we een mooie plaats in de schaduw en we instaleren ons om een paar dagen te blijven. Dan gaat het waaien, even later stormen! We worden gezandstraald!  Niet echt leuk. Van onze buurvrouw begrijpen we dat het elke dag tegen 12.00 uur gaat stormen tot ongeveer 19.00 uur ’s avonds.  De keus is voor ons niet zo moeilijk ; we gaan morgen weg!

 

Maandag 13 augustus.


Volgens de Trotter moet de weg die we gaan rijden langs de kust van Mani  erg mooi zijn. Daar is niets van gelogen. De huizen zijn gebouwd in de vorm van massieve vierkante  torens. Dat stamt nog uit vroegere tijden toen de torens dienst deden als verdedigingstorens. In de buurt van Stoupa willen we naar een camping. Het is er overvol en ziet er niet zo aantrekkelijk uit. Bovendien moet je voor de zee de weg oversteken en een heel stuk naar beneden. Dan kiezen we voor de plaats Kalamara.

Daar moeten vier campings zijn, dus dat moet lukken! Nou nee. Nergens wordt een camping aangegeven,zelfs niet midden in de stad. Dan nog maar een stukje verder. Vorig jaar hebben we ook in deze buurt gestaan en zijn toen op één van onze scooter tochten bij een leuke (lege) camping in Koroni  geweest. Als we aankomen weten we niet wat we zien! Heel vol. Met moeite is nog een plek in de schaduw te vinden, maar dan staan we ook geweldig, midden tussen de Grieken!

Onze daktent trekt weer veel belangstelling. Het is voor Grieken  lunchtijd (tussen 15.00 en 16.00 uur.) Ze gaan er eens uitgebreid voor zitten!  De camping heeft  een zandstrand en het zeewater heeft een aangename temperatuur.(Als je door bent!)

 

Dinsdag 14 augustus. 

   

We besluiten vandaag een rustdag te nemen.(Ja, ja, zelfs wij worden een dagje ouder!) We doen alleen lopend wat boodschappen in het dorp en de rest van de dag zwemmen, zonnen en lezen we wat en we kijken waar  we verder nog heen gaan.

 

woensdag 15 augustus .

   

We kiezen ervoor om dwars door het binnenland van de Peleponesos te rijden . Er moeten nog een paar mooie oude kloosters  zijn, waarvan sommige ook open zijn voor belangstellenden. Het is een  godsdienstige feestdag voor de Grieken en daar hoort bij dat ze naar de kerk gaan en daar een flink stuk brood krijgen. We zien dat onderweg als we een kerk passeren die net uit gaat. Ook hoort erbij dat je speenvarken eet. Overal langs de weg staan grillen te draaien of ligt het varken al klaar in een soort warm houd vitrine. Wanneer het kan stoppen we en we besluiten zelf ook een stuk vlees te kopen. Als de slager ons ziet komen doet hij snel een schoon wit schort voor.

Met een enorm hakmes hakt hij een flink stuk af en we krijgen ook een stuk om te proeven.

Heerlijk, het is nog een beetje warm. We gaan verder en komen door schilderachtige dorpjes, waar overal de terrassen vol zitten met etende en drinkende families. Het moet net zoiets zijn als bij ons met kerst of Pasen. Iedereen heeft zich netjes aangekleed en ook de vrouwen, die je normaal niet ziet, zitten nu op de terrassen.

Het zijn maar smalle straten in de dorpjes en bij de Grieken kun je “overal parkeren” als je de alarmverlichting maar aan doet! Het betekend af en toe behoorlijk goed mikken om door zo’n smal straatje te komen en we hebben steeds veel bekijks met de daktent en de kisten op het dak en de fiets achterop. Je merkt aan alles dat er niet zo heel veel buitenlanders komen.

Ineens zien we een wegwijzer naar een van de kloosters die volgens ons boek het meest toegankelijk moet zijn. Klooster Moni  Agios in de buurt van Dimitsana. We duiken een smal weggetje in dat vrij stijl naar beneden  gaat. We twijfelen even of het goed gaat, maar na een paar honderd meter met veel kuilen en gaten wordt de weg iets beter. Ook komt er een auto van beneden, dus moet het kunnen. We dalen  zeker 8 km. met onderweg steeds hele mooie uitzichtpunten.

Dan komen we in de buurt. De weg houdt op en we moeten lopend verder. Na een kwartier over een muildierenpad  (er liggen veel keutels) zien we het klooster hangen tegen de rotswand. Je snapt niet hoe ze 500 jaar geleden zoiets hebben kunnen bouwen. Er hangen voor de toeristen broeken (mannen) en rokken (vrouwen) klaar, want met blote benen of als vrouw in short mag je er niet in. Thomas kiest een spijkerbroek uit, die net dicht kan. Je ziet veel mannen lopen die hun broek helemaal niet dicht krijgen.

In het klooster staat water klaar en Griekse koffie. Je mag alles zelf pakken en een deel van het klooster is te bezichtigen. Waarschijnlijk kun je er ook een poosje blijven, want het lijkt erop dat we een aantal gastenkamers zien. Er is niet echt iemand die we dat kunnen vragen, dus moeten we het zelf maar bedenken. Ook komen we in een soort eetzaal. Daar staan in een hoek verschillende boeken over het klooster, iconen, wierook, kettingen met een groot kruis eraan en gebedsarmbandjes. Het is de bedoeling dat je geld in een mandje stopt dat erbij staat.

Thomas koopt een gebedsarmband.  Hij wilde vroeger altijd al het klooster in en het blijft toch kriebelen! Overal hangen foto’s  van geestelijken en er liggen twee albums met foto’s vanaf 1950. Toen gingen de heren af en toe met elkaar op stap. Het is een mooi gezicht,al die mannen met enorme baarden in een lange blauwe pij met een “Tommy Cooper” hoed op. 

We rijden verder op zoek naar een camping die in geen enkel boek, maar wel op de kaart staat. We hopen maar dat er echt een camping is,want het is nog een heel eind naar de kust  aan de Korinthische Golf .

10 km. na het dorp Dimitsana is inderdaad een camping. En nog belangrijker: er is plaats! We merken wel dat we op ongeveer 1000 m. hoogte zitten. Het is hier een heel stuk frisser. Ook is er wat bewolking. Zal het een koude nacht worden?

 

Woensdag 16 augustus.

        

Het is inderdaad heel koud geweest vannacht. We hadden een extra deken nodig en als we opstaan is het maar 13 graden. We rijden verder dwars door de Peloponese.

Geweldig indrukwekkend al die enorme rotsen en slingerende wegen. Bij de plaats  Klitoria (mooie naam) stoppen we even om koffie te drinken.  De volgende stop is in Kalavryta.

Daar stopt het treintje dat van de kust van de plaats Diakofto 600 m. naar boven komt kruipen. Het blijkt een enorm toeristisch plaatsje te zijn, niet iets waar we met de trein nog een keer heen willen. Als we op weg gaan naar de kustplaats  Akrata rijden we kilometers door pas afgebrand gebied.

Hier zijn ook enkele huizen in vlammen opgegaan. Heel bijzonder dat sommige stukken niet verbrand zijn. Die steken dan vreemd groen af tussen al het zwartgeblakerde deel.

In Akrata moet een camping zijn. Als we die vinden is er helaas geen plaats.

We besluiten terug te rijden richting Patras.  We rijden een klein stukje autobaan  en op het moment dat de vierbaans autobaan overgaat in een tweebaansweg hebben we een lekke linker voorband.

Er is wel een smalle vluchtstrook maar die wordt in Griekenland veel gebruikt als tweede rijstrook. Vooral vrachtauto’s en langzaam rijdend verkeer rijdt hier vaak om de snelle auto’s ruimte te geven om te passeren.  We hebben gelukkig fel oranje veiligheidsvesten.(lekker warm, dat nylon).

De fiets en fietsendrager moeten van de auto af om bij de reserveband te kunnen. Thomas begint te sleutelen en ik sein naar het verkeer om van de vluchtstrook af te gaan. Van de vijf moeren zijn er drie niet los te krijgen met de vrij gammele sleutel die bij de auto hoort. Thomas houdt een Franse camper aan, maar helaas heeft ook deze man geen goede sleutel. Wat ze ook proberen, het lukt niet om de moeren los te krijgen. Dan bellen we met de ANWB alarmcentrale en na allerlei doorverbindingen en iedere keer opnieuw postcode, huisnummer, merk auto en plaats waar we precies staan (bij de afslag Paralia Loggos Beach,ongeveer 30 km. ten oosten van Patras.)

doorgegeven te hebben zullen we terug gebeld worden. Binnen 10 min. gaat de telefoon, maar dat is alleen om de kleur van de auto en de soort brandstof te vragen.

Dan stopt een auto met een Zwitsers kenteken. Er zit een Griekse dame in die in Zurich woont en ook een huis heeft in de buurt van Korinthe. Zij gaat ook voor ons bellen en heeft connecties met mensen van de Griekse ANWB. Ze geeft ons twee telefoonnummers.

Wij zijn intussen net gebeld door de ANWB met de mededeling dat vanuit Patras hulp onderweg is. Het gaat ongeveer een half uur duren. De Griekse vertrekt, na ons succes gewenst te hebben. Wanneer we bijna twee uur in de brandende zon staan komt de politie langs. Zij hebben grote pylonen bij zich die ze uitzetten zodat ik niet meer al het verkeer hoef te waarschuwen. (dat is ook prettig voor mijn arm). We moeten de auto een paar meter naar voren en iets schuiner neerzetten, maar daar ligt heel veel glas. Op hoop van zegen!

Ze spreken nauwelijks Engels en gaan ook direct voor ons bellen. We proberen duidelijk te maken dat er met een minuut of tien hulp moet komen,maar of ze ons echt begrijpen??   Het duurt nog 20 min. en dan komt de Griekse ANWB. Tot onze verbijstering heeft deze man geen goede sleutel bij zich.  Ook de politieagent loopt steeds met zijn hoofd te schudden. Kennelijk zijn zij ook niet onder de indruk van het gereedschap van de man. Met behulp van een ijzeren staaf, die er later ook niet meer afgaat, maakt de man één van onze sleutels toch zo dat het uiteindelijk lukt om de moeren los te krijgen. Na twee en een half uur zit de reserve band er eindelijk op. We moeten achter de ANWB aanrijden naar de eerste parkeerplaats om de papieren af te handelen.( ook de Grieken zijn dus niet zo blij met de plaats waar we staan.) Dan kunnen we eindelijk verder.

Eén ding is zeker : zonder kruissleutel gaan wij niet meer op pad!

We besluiten niet meer hier langs de kust naar een camping te zoeken, maar gaan rechtstreeks naar Kastro Kilini. Daar hebben we vorig jaar op de heen- en terugweg gestaan en we weten dat het een goede camping is.

Op 19 km. voor de camping zien we een autobanden zaak en we vragen of het mogelijk is om de band te repareren. Omdat we weer alles moeten uitpakken spreken we af morgen terug te komen. Dit alles met handen en voeten omdat de man die er zit alleen Grieks spreekt.

Vlak voor de camping passeren we een Franse camper die de weg niet weet. Het gevolg is, dat we net voor hem bij de camping aankomen, waar de eigenaar ons herkent. Hij vraagt of we gereserveerd hebben (nee) en hoe lang we willen blijven (vijf nachten) dan krijgen we het laatste plekje in de schaduw, onder matten. Het is precies dezelfde plaats waar we vorig jaar gestaan hebben .

De Fransman wordt naar een ander deel gestuurd , waar geen schaduw is, en we zien hem later  met de boze blik naar ons vertrekken.

Het is intussen half negen en we gaan bij het restaurant eten en koken niet meer zelf. Daar eten we voor het astronomische totaal bedrag van € 5,30 alle twee een vleesspies met frites, brood en een halve liter wijn.

 

Vrijdag 17 augustus .


 

Op de scooter maakt Thomas een constructie van planken en een houten krukje waar de band op vastgemaakt kan worden. Opgewekt vertrekt hij 8.45 uur op weg naar de bandenspecialist. 10.15 uur is hij al weer terug. Het ventiel bleek stuk / lek. Alles is weer  in orde. Voor  € 10 hebben weer een goede band  en kan de reserveband weer onder de auto.

Dan moet er nog een klus geklaard. Door de bandenpech van gisteren is de auto één grote puinhoop. Alles is van zijn plaats geweest en we hebben wel even nodig om het weer te ordenen. Aan het eind van de middag gaan we nog even naar Kilini. Het valt ons op dat er veel minder zwerfafval is en het strand in de buurt van de haven wordt nu aangegeven met borden. Ook zijn er allemaal kassen gebouwd op een stuk  grond dat vorig jaar nog een grote woestenij was.

 

Zaterdag 18 augustus.

 

Mijn slippers zijn helemaal op en Thom as kan goed een paar nieuwe hemden gebruiken. De dichtstbijzijnde grote plaats is Pyrgos, ongeveer 50 km. bij de camping vandaan. We vertrekken vroeg, dan is het heerlijk koel op de scooter.

In Pyrgos vinden we een plaats in de schaduw om te parkeren en in de tweede schoenenwinkel die we binnen lopen zijn weer vriendelijke mensen, die een beetje Engels spreken en ik slaag snel.   Het blijkt een leuke stad te zijn met veel terrassen en  winkels.  Een deel van de stad heeft een voetgangerszone.  We komen in een kledingzaak, waar de eigenares vraagt wat we zoeken. Ik wijs op Thomas  hemd en we worden op een rek vol gewezen. Al snel vindt Thomas  iets en als hij vraagt of hij mag passen is dat geen probleem. In Engels met een Australische tongval zegt  ze dat als we nog iets willen weten : “You call me!”

Het hemd past prima, en ja Thomas mag het meteen aanhouden. Dan  wil ze weten waar wij vandaan komen en vertelt ze dat ze jaren in Australië gewoond heeft. Thomas  vertelt dat hij er ook geweest is voor de spelen en dat hij ook in Athene gewerkt heeft. Dat moet haar man en de rest van de klanten onmiddellijk weten!  Er wordt ons koffie aangeboden en meneer wordt weggestuurd om het te halen. Hij vertrekt op zijn scooter en even later komt hij terug om te vragen of we ook iets willen eten. Iets zoets erbij misschien? Hij vraagt weer in het Grieks wat we willen, maar zij stuurt hem al weg met een opdracht. Dan gaat even later de telefoon. Of we nou warme of koude koffie wilden? Mevrouw legt neer met het woord: “Mannen! “   

Een neef, die kennelijk iets verder een koffiezaak heeft komt met drie bekers koffie terug en dan komt meneer met Grieks gebak op een bordje met drie vorken erbij. Het is bladerdeeg met crème en poedersuiker. Het is al in kleine stukjes gesneden. Tussen het helpen van klanten door en het opdrachten geven aan haar personeel (er lopen twee meisjes) vertelt ze honderd uit over haar  twee dyslectische zoons, over dat ze nu vier jaar in dit pand zit, daarvoor had ze een veel te kleine winkel. En ook dat de hele toko op haar draait, want alleen zij spreekt Engels. Ze gaat nooit met vakantie, want dan gaat het niet goed in de zaak. Personeel uit Albanië moet je niet nemen want die zijn niet aardig genoeg tegen de klanten en willen ook niet hard genoeg werken! Wat doen wij eigenlijk voor de kost?

Intussen heeft Thomas  nog een tweede hemd gevonden in een andere kleur en hij hoeft niet te passen van haar, want ze weet zeker dat het goed zit! Ook dat hemd rekenen we af. Dan wil ze van ons weten naar welk vliegveld ze moet als ze naar Nederland wil komen. Schrijf het maar even voor me op. Ja doe ook je naam en adres er maar bij. Je weet nooit of ze nog eens in Nederland komt.

We spreken af, dat als ze naar Nederland komt we met hen naar de Keukenhof gaan, want ze wil die Hollandse tulpen, waar ze in Australië over gehoord heeft wel eens met eigen ogen zien.

Dan willen we verder, maar we moeten even wachten. Ze loopt naar de dameskant van de winkel en komt terug met een hemd en een T shirt voor mij en stopt dat in de tas die we in onze hand hebben. Die krijgen we van haar.  Later thuis blijkt dat ze alle twee precies passen. Over Griekse gastvrijheid gesproken!  We krijgen haar naam, adres en telefoonnummer mee.  We vertrekken nu echt en vinden na enig zoeken ook nog een internetcafé waar we de post kunnen nakijken en Sharon Thal een berichtje sturen.  

Thuis brengen we de rest van de dag door met het bijwerken van dit verslag, rusten, lezen  en zwemmen, voor zover dat gaat want doordat de wind gedraaid is staan er ineens hele hoge golven en je gaat telkens kopje onder.

 

Zondag 19 augustus.


Thomas  vindt het de hoogste tijd voor een fietstochtje. Op de camping is letterlijk één Nederlandse krant te koop (van zaterdag) en ik zit lekker in de schaduw te lezen. Het is de eerste krant na ruim vier weken. Als Thomas  terug komt heeft hij niet zover van de camping vandaan een Romeins bad ontdekt waar allerlei mensen zich staan in te smeren met modder en wanneer het opgedroogd is spoelen ze zichzelf af in zwavelhoudend water.

We gaan er heen, want het lijkt me wel leuk om dat ook eens te doen. Het is in een bos en langs de weg staan allemaal auto’s geparkeerd en er lopen veel vooral Grieken en Italianen in badkleding rond. De leeftijd varieert van een paar jaar tot  “stokoud”. Sommige mensen smeren alleen een arm of been of nek in en anderen zijn helemaal zwart. Uit een put kun je meer modder scheppen. Wanneer het genoeg is laat je je in de zon drogen. De zwarte zwavelmodder wordt helemaal grijs. Het voelt ook echt als een moddermasker. Als je lacht springen er barsten in.

Er zijn drie punten waar je jezelf weer schoon kunt wassen. Dat blijkt nog een hele klus, want het zwart is ook een beetje in je huid getrokken. Het water is koud, maar niet vervelend. Ik krijg niet alles er goed af. Wel heb ik een hele zachte huid. Thomas houdt het bij foto’s maken.(de held!)

In een handdoek gewikkeld  wordt ik weer netjes op de camping terug gebracht. Daar wordt ik wel schoon, maar ondanks overvloedig  douche gel gebruik, blijft de zwavelgeur hangen.

Hoe lang zou dat duren?

Eind van de middag rijden we nog even naar Akourdi. Daar is een leuke strandtent met gezellige muziek, waar we maar weer eens een kaffé frappé drinken. We zitten er heel gezellig. Het hele terras zit vol met gezinnen, groepjes jonge mensen en een enkele bejaarde zoals wij.

Hier kun je goed zien dat Grieken graag met vrienden of familie eten. Allerlei lekkers loopt steeds langs ons heen.

We willen ook graag weten of Nicolaas er nog is en als het kan olie bij hem kopen. Als we zijn naam roepen bij de enorme winkel van Malle Pietje waar hij beneden woont, horen we al : ‘Ja, ich komme, ich komme!  Ah ,die catastrofe  aus Holland ist da!” We moeten gaan zitten, “Even iets te eten maken?”  Ja, lekker!  Na een kwartier zitten we aan de ouzo, met een bord vol tomaten, komkommer,gebakken aubergine en feta kaas.  Het kost net als vorig jaar moeite om weg te komen. Eén liter olie kan niet, minimaal vijf liter! We spreken af morgen om 12.00 uur terug te komen, dan staat de olie klaar en natuurlijk moeten we ook iets eten , anders is het niet leuk! Alleen Duitsers willen altijd weten Waarom? Maar wij zijn nette lui, die niet zeuren, maar gewoon gezellig mee eten! Daar houdt hij van!

Op de camping zien we een mooie zonsondergang vanaf  het terras waar we ook weer lekker eten.

 

Maandag 20 augustus.


Thomas  gaat weer een stukje fietsen en ik ga een poosje naar het strand. De zee is weer een stuk rustiger en lekker om in te zwemmen.

Precies 12.00 uur zijn we bij Nicolaas. Ga lekker zitten, er komen zo ook Oostenrijkers. Die zien we niet, maar wel een Duitse moeder, met dochter die ook vertrekt met de afspraak morgen met haar man olie te komen kopen. We krijgen  een uitgebreide lunch voor Nicolaas ook maar naar de olijfolie wil kijken. Omdat we aangeven dat we nu toch echt wegmoeten gaat Nicolaas tegen 14.00 uur de olie beneden halen.

Met de belofte de foto’s van vorig jaar te sturen, (we hebben nu zijn adres) en de toezegging dat we volgend jaar in zijn olijfboomgaard moeten gaan staan (Dat is veel goedkoper) vertrekken we. Wat een bijzondere man en wat een Griekse gastvrijheid!

 ’s Avonds eten we op het terras van de camping. Thomas waagt zich aan een enorme vleesspies en ik aan gehaktrolletjes.  Hoe het heet weet ik niet meer, maar bij ons wordt het verkocht als Griekse kofta. Volgens de  gerand is dit geen kofta, want dat betekend in het Grieks “gesneden”.

Als ik ga afrekenen wordt ons nog een ouzo met ijs aangeboden. We zijn tenslotte voor het laatst en oude bekenden. (De zwavellucht van mijn huid wordt wel minder, maar is nog niet helemaal weg!)

 

Dinsdag 21 augustus.

  

Helaas is het al weer tijd om richting de boot te vertrekken. We proberen alles zo in te pakken dat de fiets op de boot niet van de auto hoeft. Dat lukt. Zelfs de trap, die we nodig hebben om de hoes van de tent te halen zit in de cabine!  We zijn rond 13.30 uur in de haven en het kantoor voor het  ticket is al open. 14.00 uur sluiten we aan in de rij . Deze keer vinden we de gate gemakkelijker  omdat het schip er al is.

Stipt om 17.00 uur Griekse tijd vertrekken we. Helaas hebben we deze  keer niet zoveel geluk met de plaats. We staan achterop het schip, boven de motoren en vlak bij de honden kennels. Van de motoren hebben we alleen last van de trillingen en een deel het geluid. De honden horen we helemaal niet ’s nachts. We slapen alle twee onrustig, maar dat hoort erbij als je op een schip zit.

We weten van te voren dat er meer en andere geluiden zijn.

 

Woensdag 22 augustus . 

 

Via de Wereldomroep horen we dat het in noord Italië en de zuidkant van Oostenrijk niet zulk best weer is. Er wordt regen met onweer en vooral veel wind voorspeld. Omdat we niet zo gunstig staan kunnen we wel inschatten dat we niet snel van boord zullen zijn en we spreken af dat we niet verder gaan dan de camping waar we op de heen weg overnacht hebben. Dat is maar ongeveer 50 km. rijden en dan hoeven we niet te haasten om de laatste trein van 21.55 uur te halen.

Keurig op tijd, 14.00 uur Grieks en 13.00 uur voor ons  zijn we in Ancona. Van de ongeveer 80 laatste  auto’s , vrachtwagens en minimaal 30 motoren die gisterenavond in Igomenitsa aan boord kwamen, staan 4 auto’s nog op de brug die naar onze verdieping  komt.

Als het schip aangelegd is, vertrekken op een gegeven moment 2 auto’s en van de volgende auto, iemand uit de buurt van Parijs ontbreekt elk spoor van de bestuurder. Dat betekend dat de etage waar wij staan niet gelost kan worden!  Er komen steeds meer mensen kijken waarom we niet weg kunnen. Als dan na ruim 20 min. de eigenaar van de auto  zich meldt, kan hij rekenen op een applaus en fluit concert. Echt prettig voel je je dan niet denk ik.

Na een uur zijn wij aan de beurt om te vertrekken. We rijden naar  San Constanzo naar camping Mar Ysierra. Daar is veel meer plaats dan vier weken geleden.

We hebben nauwelijks de hoes van de tent of het begint te regenen en onweren. Helaas is het niet alleen in het noorden minder mooi. Omdat we geen zin hebben de hele auto overhoop te halen voor de luifel, zitten we knus onder de parasol. Al snel gaat de regen over in miezeren en daarna wordt het droog. Het is niet de geplande zitten, zwemmen, eten dag, maar  we vermaken ons wel.

‘s Avonds halen we pizza in het restaurant bij de camping, want bij aankomst waren de supermarkten nog 5 kwartier dicht en daar wilden we niet op wachten. Bovendien is het vakantie en moet je van het leven genieten!

 

Donderdag 23 augustus. 

    

6.45 uur verlaten we de camping. Er is al een soort koffieshop vlakbij open, zodat we een broodje kunnen kopen. Onderweg moeten we zien brood voor tussen de middag te krijgen, want dat verkoopt deze man niet.  Het is een bewolkte dag met veel regen. Het uitgebreide weerbericht op de Wereldomroep beloofd ons een mooie dag, maar wij hebben daar niets van gezien. In tegendeel!  Omdat we onderweg niets meer tegen komen (gelukkig hebben we nog knoflook toost en paté) doen we de boodschappen vlakbij Malnitz.

We hebben 50 min. over voor er weer een trein gaat. (Het regent pijpenstelen.) Daardoor zijn we 15.30 uur al op de camping, waar het een stuk leger is. Je kunt zien dat de vakantie  voor de meeste mensen erop zit.

In Bad Gastein schijnt nog even de zon, maar dan gaat het ook hier regenen. We zetten snel de daktent open, zodat al het stof eraf kan regenen.

 

Vrijdag 24 augustus.

 

Het heeft de hele nacht geregend, de daktent is lekker schoon en als we opstaan is het droog. Tegen 10.00 uur gaat zelfs de zon schijnen. We ruimen veel op en wassen de caravan en binnen worden alle ramen gezeemd en de gordijnen gewassen. We zijn er de hele dag druk mee, maar je ziet aan het eind van de middag goed dat er iets aan gedaan is.

Jan en Maja lopen voorbij en willen nu we er weer netjes bijzitten wel even een wijntje drinken.

Het wordt nooit meer donker binnen. ’s Avonds  kijken we  alle mail na en sturen Sharon Thal een berichtje dat we via de mail bereikbaar zijn. Zij heeft het druk met haar introductie kindjes, maar kan mailen als ze zin en tijd heeft!

 

Zaterdag 25 augustus.

      

De volgende klus wacht op ons! De “tuin”. Het is prachtig weer en tussen het koffiedrinken door veranderd de tuin om de caravan in een keurig geheel.  De spullen voor het daktent kamperen worden uitgezocht en staan uiteindelijk klaar om zo weer weg te gaan! Nu maar hopen dat de maand september in Nederland goed is om nog een weekend  te kamperen.

(Foto,s zie slideshow 2007/2008)

 

 

 

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl