Griekenland 

                 2008  




  

  

 

Zondag 20 Juli


Door Hans en Jan wordt ik in de regen naar Schiphol gebracht. Daar is het behoorlijk druk, je kunt merken dat het zomervakantie is. Het vliegtuig van Transavia komt te laat binnen, waardoor we uiteindelijk 35 minuten later vertrekken dan de planning was. Bij de controle raakte ik een flesje haarlak kwijt. Er zat 150 ml. in en je mag maar 100 ml vloeistof bij je hebben!

Ik vlieg naar Treviso, vlak bij Venetië. Daar staat Thomas al op me te wachten en doordat ik geen bagage bij me heb, zit ik 10 min. na aankomst al in de auto op weg naar een camping in Arsie. Het blijkt een mooie rustige terrascamping aan een meer te zijn met prachtig nieuw sanitair. Het echte vakantiegevoel moet nog komen maar we zijn op weg en het begin is er.

 

Maandag 21 juli


We hebben alle tijd om naar Venetië terug te rijden. Het weer is goed en na een rustig ontbijt gaan we op pad. Omdat we zoveel tijd hebben rijden we binnendoor en onderweg doen we nog wat boodschappen. In de haven van Venetië is het nog niet zo druk. Er is veel meer plaats als in Ancona en het lijkt erop dat het ook iets gestructureerder gaat allemaal.

De ticketservice gaat 13.15 uur open. Er staat direct een flinke rij, maar na een half uur ben ik aan de beurt. Precies op dat moment komen Lonneke en Ferdinand aan en door naast me te gaan staan heeft Ferdinand nog nooit zo snel zijn ticket in handen gehad!

Buiten bij de auto komen ze even kijken en tot onze verrassing begin Minoan al met laden. Lonneke en Ferdinand gaan mee tot Patras en dat betekent dat zij al gelijk aan de beurt zijn om aan boord te gaan. Wij staan nog anderhalf uur te wachten voor wij ook aan boord mogen. We hebben “camping aan boord”, dus een heel ander dek; en we gaan maar mee tot Igoumenitsa.

Precies 17.00 uur varen we af en het is een prachtig gezicht om langs alle bekende gebouwen van Venetië te varen! Het San Marco plein is één grote mierenhoop van mensen. Er zijn heel veel boten op het water.

Wanneer we echt de zee op draaien is het al snel koud en moeten we echt een trui en een lange broek opzoeken. We eten samen met Lonneke en Ferdinand in het restaurant en gaan daarna nog even naar de bar voor een drankje.

Het is heel gezellig en de avond vliegt voorbij.

 

Dinsdag 22 juli


We hebben redelijk geslapen en ontbijten bij de auto. De ruimte die we achter de auto hebben is precies genoeg om een piep klein terrasje te creëren.

Lonneke en Ferdinand komen koffie drinken. Het is wel gezellig zo knus op het campingdek.

Aan het eind van de middag zitten we nog een poos boven op het dek in de zon. Er komt een hele donkere lucht aan en we betwijfelen het of we het wel droog houden. Gelukkig varen we onder de donkere lucht door en precies op tijd, om 20.00 uur, leggen we aan in Igoumenitsa.

Het duurt nog even voor we van boord zijn, maar de camping die we van te voren uitgekozen hebben is maar 10 min. rijden.

Als we langs het schip rijden, krijgen we nog een afscheidstelefoontje van Ferdinand. Hij beweert ons te zien rijden en wij zien de doperwten op zijn bord liggen in het restaurant waar hij zit. Camping Kalami heeft een restaurant ,waar wij ook om 21.00 uur aan tafel gaan.

 

Woensdag 23 juli


We nemen alle tijd om te ontbijten, want we hoeven toch niet zo ver, denken we. Pas na 9.30 uur vertrekken we, voor ons doen erg laat. Bij Ioannina gaan we links af de weg op en als we al een poosje rijden ontdekken we dat we op weg E 90 zitten i.p.v. E 92. Dat lijkt niet zo’n probleem, we rijden nu dichter langs de Albanese grens. Het is een prachtige route.

Ter hoogte van Konitsa zien we een oude byzantijnse brug, waar we stoppen voor de lunch. Een Griekse vrouw spreekt ons aan. Ze heeft in Nederland gewoond en spreekt goed Nederlands.

Ze nodigt ons uit om bij haar koffie te komen drinken, maar we moeten nog een heel eind rijden en durven de tijd niet te nemen.

Op deze route richting Thessaloniki zit geen enkele camping. In een van de campingboeken vinden we er wel een bij Thessaloniki en de routeplanner brengt ons keurig dwars door de stad naar de plaats van bestemming. Alleen daar is geen camping!

Een Griekse dame die goed Engels spreekt legt uit dat de dichtstbijzijnde camping nog een uur verder rijden is! Er zit niets anders op dan maar weer verder te rijden. Eindelijk, om19.50 uur, komen we op een door de ANWB in het campingboek opgenomen camping.

Die is vies, donker en erg leeg.

Gelukkig hebben we onderweg boodschappen gedaan, maar als we net willen gaan koken, gaat het zo hard regenen dat we in de auto salade met brood eten en alle andere dingen maar bewaren voor morgen.

 

Donderdag 24 juli.


De camping is zo vies dat we het douchen maar even overslaan vandaag.

Om 8.00 uur rijden we weer. Het grootste deel van de route is via de snelweg, waardoor we al om 11.45 uur in Alexandroúpoli op de municipalcamping zijn. Aan de poort worden we in het Nederlands te woord gestaan. Het is hier de afgelopen nacht noodweer geweest en overal zie je tafels en stoelen en waslijnen met spullen die moeten drogen. Het sanitair is heel schoon! De plaats die we toegewezen krijgen is nat en donker, maar gelukkig kunnen we ook aan het strand onder een rieten afdak staan. Het is net hoog genoeg voor de daktent.

Op de scooter gaan we nog even het dorp in om een internetcafé te zoeken. Dat lukt en we mailen even naar familie en vrienden wat we tot nu toe gedaan hebben.

 

Vrijdag 25 juli


We zijn toe aan een rustige dag. We gaan nog een keer naar het dorp, maar nu om het eens goed te bekijken. Het is vrij groot, met een leuke boulevard vol terrassen. Ook struikel je over de banken. Aan alles merk je dat het een welvarend deel van Griekenland is.

Terug op de camping ordenen we alles eens goed, zodat we overal makkelijker bij kunnen. Alle kisten en bakken krijgen weer een vaste plek en ook weten we weer wat waar inzit.

’s Middags gaan we nog een keer terug voor de bekende café frappé. Het lukt ook om er één helemaal zwart te krijgen. De Grieken drinken het in ieder geval met melk en meestal ook met suiker. We zitten bij een bakker die ook heerlijke baklava heeft. Nu is het echt vakantie!

 

Zaterdag 26 juli.


Het wordt tijd dat we de omgeving eens gaan verkennen. We rijden van de kust af de bergen in. Aanvankelijk rijden we ons vast op een doodlopende weg, maar wanneer we een stukje terug rijden, vinden we de weg naar Kirki. We rijden totaal alleen door de bergen. De route is 27 km. lang en er passeren ons in totaal 3 auto’s. Kirki is een dorpje van niets, maar er is wel een taveerne die duidelijk aangegeven wordt aan het begin van het dorp. Op het terras zitten mensen die Duits spreken en samen komen we eruit hoe we de koffie graag willen hebben.

In deze streek wonen veel mensen die in Nederland of Duitsland gewerkt hebben. Terwijl wij op het terras zitten, worden alle tafels voorzien van papieren tafelkleden en veel kleine glazen.

Het lijkt erop dat ze veel gasten verwachten.

Wanneer we weggaan ontdekken we de reden. Er is een kleine kerk waar juist een begrafenis plaatsvindt. Waarschijnlijk gaan alle genodigden na afloop naar deze taveerne.

We rijden verder via Avra, echt een gehucht met een paar huizen, een kerk en een kroeg, maar wel met een heus station! De trein rijdt echt nog, dat zien we aan het spoor. Langzaam zakken we weer naar de kust terug en het laatste deel rijden we via de snelweg weer naar Alexandroúpoli. In deze omgeving is eigenlijk niet iets wat ons nog langer hier houdt. In tegenstelling tot onze plannen besluiten we morgen niet via Turkije naar Lesbos te gaan, maar gaan we naar het eiland Thassos.

Nadat we gegeten hebben en lekker zijn gaan zitten met een metaxa (een Griekse cognac), gaat in het straatje naast ons een hele grote bbq aan waar vis en vlees opgelegd wordt. De hele straat zit gezellig naast elkaar aan zelf neergezette tafels. Er wordt wijn, bier, tomaten, salades en brood op de tafels gezet en alles wordt op plastic borden en in plastic bekers gedaan. Het ziet er heel gezellig uit en Thomas gaat vragen of hij er een stukje van mag filmen. Voor we goed en wel weten wat er gebeurt, zitten we alle twee tussen iedereen in aan tafel met een vleesspies en een grote gegrilde vis, brood en wijn. We zijn tegenover een echtpaar gezet die alle twee goed Duits spreken omdat ze als leraar Grieks twee keer 5 jaar in Dusseldorf gewerkt hebben. Ze willen nu niet meer terug. Tien jaar Duitsland was genoeg. Het is erg gezellig en met handen en voeten en veel vertalingen door de Duits sprekende Grieken is het middernacht voor we het weten. Wij stappen op, de rest van het feest gaat gewoon door. Het is maar één keer weekend!

 

Zondag 27 juli.


We hebben gelukkig geen kater van alle drank en gaan al vroeg weer op pad naar Keramoti. Daar vandaan gaat elk uur een boot naar Thassos en we komen precies op tijd om aan boord te kunnen. De overtocht duurt ongeveer 40 minuten. Wanneer je als een van de eersten aan boord mag, ben je een van de laatsten die er weer af kunt. We gaan het eiland op naar de oostkant. Volgens onze Griekse vrienden van gisteravond is daar de beste camping van het hele eiland. Golden Beach is nou niet echt een camping waar wij voor gaan. Hij staat nokkie vol en we mogen zelf kijken waar we nog tussen geperst kunnen worden. Nou, nergens, besluiten we. We rijden verder langs de oostkust. De weg gaat nogal stijl op en neer; niet echt goed te doen met de scooter. Het is in de dorpjes en bij de stranden die we passeren overvol en we denken erover om de eerste boot maar weer terug te nemen. Dan komen we bij de volgende camping: Pefkari in het zuiden van het eiland bij Limenaria. Over een smal weggetje met allemaal restaurantjes komen we ineens in een oase van rust. Een leuke camping, veel plaats en aardige mensen die ons ontvangen. Het is een beetje manoeuvreren om de auto echt op één plek te krijgen, maar we staan als een vorst als we eenmaal klaar zijn.

Er is een leuk strandje bij, speciaal voor de campinggasten. Ook is er een kampwinkel waar de eerste levensbehoeften zoals brood te koop zijn. Wordt het dan toch nog leuk op Thassos?

 

Maandag 28 juli


Na het ontbijt bellen we eerst naar Bennekom om opa te feliciteren met zijn verjaardag. We leven hier een uur later, dus moeten we even wachten tot het in Nederland ook tijd is om op te staan. Er komt niet zo heel veel visite horen we, maar dat kan juist wel gezellig zijn, dan heb je ook tijd om met iedereen te praten.

We gaan op pad naar het dorp Limenaria. Er is wel een leuk haventje, maar de rest stelt niet zoveel voor. Ergens de bergen in moet een kerk of klooster zijn en omdat ik weet dat vrouwen alleen met een rok aan de kerken en kloosters in mogen gaan we eerst even terug om te verkleden.

Het dorp waar we naar toe gaan, Theologos, ligt op ongeveer 400 m. hoogte. De weg ernaar toe gaat vrij geleidelijk, dus geen probleem voor de scooter. Het is een leuk dorpje en van de vier kerken op de kaart vinden we er twee. Allebei zijn ze helaas op slot, maar door het raam zie je wel dat het rijke interieurs zijn. Er is ook een winkeltje met lekkere Griekse kruiden en olijfolie.

Onze olie is bijna op en speciale kruiden over de feta kaas lijkt ons ook lekker. In een klein café drinken we café frappe. De mensen zijn allemaal erg vriendelijk. We moeten langs dezelfde weg terug, want doorrijden betekent erg hoog klimmen en dat willen we de scooter niet aan doen. Na wat huishoudelijke klusjes gaan we naar het strand. De zee is glashelder en lekker koel. Heerlijk om in te zwemmen. Voorlopig hebben we geen behoefte om te vertrekken. Thassos is zeker leuk!

’s Avonds hebben we niet zoveel zin om te koken. Bij de camping is een restaurant waar we gisteren na aankomst al even gekeken hebben. Toen werd ons vooral de pizza aanbevolen die echt op houtskool gebakken wordt. Dat lijkt ons wel wat en het lukt zelfs om duidelijk te maken dat de pizza voor Thomas echt geen kaas mag bevatten! We krijgen alvast wijn en wachten rustig af. Na een tijd komt ineens een auto bij het restaurant aanrijden, waar twee pizza dozen uit tevoorschijn komen die direct naar de keuken gebracht worden. Even later krijgen wij onze pizza geserveerd! De pizza’s worden dus in het dorp gehaald en er wordt gedaan of het restaurant ze zelf bakken!

 

Dinsdag 29 juli


Gisteren hebben we een sms naar Roald en Ellen gestuurd. Zij zijn ook op Thassos en volgens Thomas al sinds het weekend. We krijgen en berichtje terug en spreken af dat we elkaar morgen zien in Thassos stad. Op de heenreis naar de camping zijn we langs een nonnenklooster gekomen dat te bezichtigen is. Het blijkt te doen te zijn op de scooter. We gaan wel vrij stijl omhoog, maar we komen boven. Zoals gebruikelijk in Griekenland moeten mannen een lange broek aan en vrouwen een rok. Bij dit klooster mag het geen mini rok zijn en niemand mag in een hemd naar binnen. Gelukkig hebben we zelf de juiste kleding bij ons, maar wie dat niet heeft krijgt bij de ingang de juiste kledingstukken. Zo zie je allemaal vrouwen lopen met een soort kapmanteltje om en mannen met hele grote grijze lange broeken!  Erg charmant allemaal!

Helaas wordt de kerk gerestaureerd en zijn alleen een kleine kapel en natuurlijk de winkel te bezoeken. Wel staat er erg gastvrij een grote schaal met Turks fruit of suiker amandelen.

We gaan terug naar Potos waar we nu te voet door het winkelstraatje lopen. Bij een juwelier ziet Thomas een horloge met hoogte meter. Het horloge dat hij twee jaar geleden heeft gekocht is net voor de vakantie bij de kast afgebroken. En het ligt natuurlijk in Nederland!  De vriendelijke verkoopster belt naar Casio om te informeren of het nog te repareren is. Afhankelijk van de plaats van de breuk kan het voor ongeveer € 25 gemaakt worden, of het kan tussen €100 en € 150 kosten. Wij zijn bang voor het laatste! Een nieuw horloge met hoogte meter kost € 130. Helaas is ze de gebruiksaanwijzing kwijt en voorlopig kopen we het niet. Wel zegt ze te gaan zoeken. We kunnen altijd nog een keer terug komen.

’s Middags maken we een tocht naar Maries. Een leuk dorpje in de heuvels met op elke hoek een kroeg. Wanneer we ergens een café frappe willen, worden we aan twee kanten uitgenodigd. De verliezende partij is er natuurlijk niet blij mee, maar om nou bij ieder één te bestellen gaat ons te ver.

Een deel van de route is langs dezelfde weg terug, alleen gaan we een andere afslag naar “beneden”. We komen uit in Skala Marion. Ook weer een plaatje!

Wanneer we langs de kust terug rijden komen we langs Iris: een goud- en zilversmederij. Die kunnen we natuurlijk niet links laten liggen! Binnen hebben ze een nieuwe armband voor Thomas, de vorige was hij al na 24 uur verloren in Portugal. De band is van staalkabel en heeft het een betere sluiting. Nu maar hopen dat hij er langer plezier van heeft! Voor Renée is er een ring die precies bij de armband en oorbellen hoort die ze al heeft (mat en glanzend goud). De ring is iets te groot, maar binnen een kwartier is dat probleem opgelost. Natuurlijk zijn er nog veel meer mooie dingen te koop, maar je moet iets te wensen over laten en volgend jaar een goede reden hebben om terug te komen in Griekenland, toch?

 

Woensdag 30 juli


We gaan al vroeg op pad richting Thassos stad. Daar hebben we een afspraak met Roald en Ellen. We rijden langs de kust en het is, zoals we op de camping al hoorden, een weg die voornamelijk laag langs het water gaat. Aan de oostkant van het eiland is veel meer hoogteverschil. Ook zitten er hier hele rechte stukken tussen. We komen door Skala Kallirachis, duidelijk een toeristisch plaatsje, met een kleine haven. De plaats Kalives is wat groter en ziet er gezellig uit. Dan komen we bij een van de andere campings: de grootste met 300 plaatsen. Camping Dassilo in Prinou. We mogen op de camping kijken en in tegenstelling tot de eerste camping staat hier maar ongeveer een derde vol. De plaatsen zijn vrij groot, maar erg donker. We weten nu zeker dat we een goede keus hebben gedaan met de camping waar we nu staan.

Via Skala Rachoniou komen we veel te vroeg aan in Thassos. Dat geeft ons wel de tijd om de winkels te bekijken en in een internetcafé weer even de mail te checken. We ontdekken dat we afgelopen maandag, heel stom, een verkeerd e-mailadres van Sharon Thal hebben gebruikt en kunnen dat nu goed maken. Ze mist dan wel het dagboek van de afgelopen drie dagen, maar de eerste week krijgt ze nu toch.

We drinken nog even koffie in een klein restaurant waar alleen plaatselijke vissers zitten. Heel gezellig en we merken dat de paar woorden Grieks die we kennen erg gewaardeerd worden!

Dan is het tijd voor onze afspraak en precies op tijd ontmoeten we Roald en Ellen op de afgesproken plaats. We zoeken weer een gezellig terras en drinken uitgebreid koffie. Zij zijn toch pas maandag gekomen en kregen ons bericht toen ze nog op de boot richting Thassos zaten. En wij dachten nog wel dat ze er al een paar dagen waren! Sorry Roald! Een volgende keer mag je echt eerst bijkomen van de reis.

Na de koffie rijden we terug richting de camping, waarbij we in Rachoni bij een heel klein supermarktje brood en fruit kopen voor de lunch. Onderweg verder komen we langs een vrij grote supermarkt waar we de rest van de boodschappen doen.

’s Avonds worden we door onze Griekse buren uitgenodigd om nog een glas wijn te drinken.

Het zijn mensen uit Athene en we hebben een gezellige avond.

 

Donderdag 31 juli


Deze dag gebruiken we voor allerlei huishoudelijke klusjes. Af en toe moet ook een penthouse eens schoongemaakt worden. In de loop van de ochtend gaan we toch nog een keer terug naar de juwelier waar Thomas het horloge met hoogtemeter heeft gezien. We worden meteen herkend en er ligt keurig in het Engels een beschrijving van alle mogelijkheden klaar.

Nu is het de moeite waard om het te kopen. De rest van de dag is Thomas druk bezig zijn nieuwe speelgoed uit te proberen en bewonderen.

 

Vrijdag 1 augustus

We zijn zo vroeg dat het ons lukt de boot van 9.00 uur vanuit Prinou naar Kavalla te halen.

In de haven waait het zo hard dat de kaartjes voor de boot uit de auto waaien en iedereen ligt in een deuk van ons geren achter de kaartjes aan. Maar we hebben ze gelukkig wel! Deze overtocht duurt iets langer dan de heenweg. We zijn nu 1.20 uur onderweg. Vanuit Kavalla rijden we richting de Halkidiki. Athos is voor vrouwen verboden terrein en omdat Thomas de neiging heeft in te treden gaan we er toch maar met een grote boog omheen.

De middelste vinger is Sithonia en daar willen we naar toe. We hebben al een paar campings uitgezocht die in aanmerking komen voor een bezoek. De eerste camping iets voor N. Marmaras is nogal decadent. Er is van alles op de camping aanwezig en te doen. Niet echt iets wat wij zoeken. De volgende camping, dwars door de stad N. Marmaris is een echt Grieks terrein, met nog één heel mooi plekje in de schaduw met uitzicht op zee! We staan er midden tussen de Grieken en pas later zien we dat een ander deel van de camping vol met huur tenten staat, waar vooral veel Duitse toeristen zitten. Vanaf ons plekje kijk je op het strand van de camping. Het lijkt ons weer een prima stek voor een aantal dagen. Helaas functioneert vandaag de internetvoorziening niet en de eigenaar is bang dat hij tot na het weekend moet wachten voor hij weer internet en telefoon heeft. We zien het wel. Wij bellen mobiel en kunnen altijd in de stad een internetcafé zoeken.

 

Zaterdag 2 augustus


Dat doen we ’s morgens. We lopen de stad in en komen uit op een boulevard langs de haven.

We vragen naar een internetcafé en worden verwezen over een heuvel (de stad bestaat alleen uit heel veel heuvels) naar iets dat op het woord stadion lijkt. We komen op een kruising en vragen nog een keer de weg. Dan blijkt dat we voor een luxe loungebar staan, waar ook internet is. Wanneer we vragen of het mogelijk is om te internetten, is één van de drie computers geschikt. Ook wordt gelijk gevraagd of we wat willen drinken. We bestellen twee café frappe en later blijkt dat wanneer je daar iets drinkt, je ook een uur “gratis” kunt internetten. Wat alleen jammer is, is dat we de meegebrachte stick niet als bijlage met een e-mail kunnen verzenden. Je hebt dan een code van 25 tekens nodig en ook de juffrouw achter de bar kan ons niet verder helpen. We sturen nu een kleine mail naar Sharon Thal en kijken alle post na. De volgende keer proberen we het weer ergens anders. Wanneer we de rest van de boulevard aflopen komen we langs “Stadium”, een “echt’ internetcafé. Volgende keer kunnen we het daar proberen, of misschien functioneert alles op de camping alweer.

Thomas kan het niet laten bij elke juwelier naar binnen te gluren. Ja, ja, de vrouwen hebben de naam kraai te zijn, maar laat Thomas maar schuiven. Natuurlijk vindt hij een mooiere en vooral ook sterkere armband voor zichzelf en die kan hij niet weerstaan. Voorlopig heeft hij voor de eerste 10 jaar zijn verjaardagscadeaus binnen!

(Maar goed dat hij maar twee armen heeft, want die man kost een rib uit je lijf!)

’s Middags gaan we nog even op de scooter op jacht naar een meloen. Dan komen we ook iets verder dan ’s morgens en we vinden verschillende stranden, waar het behoorlijk druk is, maar het is natuurlijk ook weekend.

 

Zondag 3 augustus


Na het ontbijt ontdekken we dat Sharon Thal ons gebeld heeft vannacht. Ze neemt niet op als we haar bellen, dus sturen we nog een sms. In de loop van de ochtend krijgen we bericht terug dat ze een verkeerde knop had toen ze probeerde haar wekker te zetten. Volgens Thomas hoeft ze nu dus niet meer terug te komen op zijn (per ongeluk) nachtelijke telefoontjes uit Australië. (Dat je het even weet Muis!)

We gaan op de scooter naar het zuiden van het schiereiland. Onderweg komen we langs Porto Carras. Onderweg richting Sithonia kwamen we steeds borden tegen die ernaar verwezen. Nergens op de kaart konden we die plaats vinden. Nu we er zijn, ontdekken we dat het geen plaats, maar een vakantieparadijs is. Het is het grootste van heel Griekenland met een strand van 10 km. Geef ons toch maar de camping! We rijden verder en komen boven bij Kalamitsi. We zijn dan op ongeveer 245 m. hoogte. Daarna duikt de weg weer naar beneden, naar de plaats Skala Sikias op zeeniveau. We besluiten de scooter dat niet aan te doen, want we moeten langs dezelfde weg weer terug en dat is een beetje teveel van het goede. We willen de rest van de vakantie ook nog lekker weg! Wel hebben we vanaf deze plaats een wazig uitzicht op Mt Athos, de hoogste berg van Athos. Het schiereiland mag alleen door mannen bezocht worden en dan moet je ook nog aan allerlei formaliteiten voldoen en je moet in Nederland al een vergunning aanvragen. De monniken die er wonen, willen zelfs geen vrouwelijke dieren toestaan. Er wonen nog zo’n 2000 monniken, die zeker nooit kip eten!

In Koufos, op de terugweg, is een kleine supermarkt waar we een lunch kopen voor op een bankje in de haven. Er is geen schaduwplek, dus na de lunch gaan we snel verder. In de heuvels staat al veel wind, maar bij terugkomst op de camping valt dat aanvankelijk wel mee. Toch vanaf een uur of vier ’s middags “stormt” het even flink, waarbij parasols en andere zonneschermen even moeten strijken. Na ongeveer een uur is die wind weer weg en kunnen alle schermen weer uit.

Wanneer Renée nog even gaat zwemmen in de zee komt ze in contact met een oudere Griekse dame, die met handen en voeten wil weten waar ze vandaan komt, of ze getrouwd is en kinderen heeft en hoe oud. Waar zit die man dan als ze getrouwd is? Waarom is hij niet ook in de zee? (Leg maar eens in goed Grieks uit dat je een man hebt die absoluut niet van zwemmen houdt.) Zelf heeft ze twee kinderen van 42 en 47 jaar, maar haar man heeft ze de laan uit gestuurd! Ze trekt er een vies gezicht bij. Kennelijk moest ze niets meer van hem weten. Dit alles vertelde ze met zo hier en daar nog een tand in haar mond. Aan het eind van het praatje bedankt ze vriendelijk voor het gesprek. Haar nieuwsgierigheid is kennelijk bevredigd.

 

Maandag 4 augustus.


Gisteren zijn we naar het zuiden gereden, vandaag kiezen we voor het noorden. Ook zijn we op zoek naar een internetcafé. Dat blijkt een lastige opgave te zijn. We komen wel door wat gehuchten, maar op één na is nergens internet mogelijk. In Nikiti is wel een internetcafé, maar dat gaat pas om 12.30 uur open en het is nog voor 10.00 uur wanneer we daar zijn.

Omdat Thomas toch nog een keer een blik op zijn monnikenbroeders wil werpen, rijden we nog een keer naar de oostkant van het schiereiland. Daar is de weg nogal slecht en tot drie keer toe worden we bijna van de weg afgereden. De mensen zijn nogal agressief, ook als je om internet vraagt. De Grieken kennen we als aardige, behulpzame mensen, maar daar is in dit stukje geen sprake van! Terug in Marmaris gaan we naar het internetcafé dat we zaterdag uiteindelijk toch gezien hadden. Hier kunnen we mailen bij vriendelijke mensen!

Eigenlijk hebben we het gevoel dat we Sithonia wel gezien hebben en de laatste van de drie vingers waar we wel samen mogen komen, Kassandra, staat niet zo heel positief in de boeken die wij bij ons hebben. Het moet er erg toeristisch zijn. De omschrijving lijkt een beetje op Zandvoort en Noordwijk. We kiezen ervoor om daar dus niet heen te gaan. Wel gaan we morgen weer verder en we zijn zelf ook benieuwd waar we uitkomen.

 

Dinsdag 5 augustus


We rijden al om 8.00 uur van de camping af. Gisteren hebben we besloten toch nog een keer naar Kalambaka te gaan. Daar hebben we vorig jaar al een paar van de Meteora kloosters bezocht, maar het klooster van Verlaam, waar we toen ook heen wilden, was gesloten op de dag dat wij er waren. Misschien hebben we nu meer geluk!

We gaan weer naar dezelfde camping van vorig jaar: camping Vrachos in Kastraki.

Net als vorig jaar worden we ontvangen met een turksfruit-snoepje en een plattegrond van de ligging van de kloosters. Het is erg warm in het binnenland, na 14 dagen alleen aan de kust gestaan te hebben. We plakken aan onze kleren vast. Een voordeel heeft het ook. De was is in een uur tijd helemaal droog. We maken kennis met een Canadees echtpaar (Paul en Kirsten) die op een trike met een vouwwagen-achtig iets al 2 maanden door Europa reizen. Wij hebben regelmatig bekijks, maar zij zeker ook! Paul heeft een gevoel voor humor die ons wel aanspreekt. Ook zij houden een website bij en we wisselen kaartjes uit. Wie weet wat we in de toekomst nog van elkaar kunnen leren. Paul is zeker van plan onze website te bezoeken. Dat alle tekst in het Nederlands is, is niet erg, als de foto’s maar Engelstalig zijn!

Het is al te laat om vandaag nog naar een klooster te gaan. De meesten gaan al om 16.00 uur dicht. Morgen gaan we proberen Verlaam te bezoeken.

 

Woensdag 6 augustus.


De eerste mensen die we al vroeg bij het klooster van Verlaam tegenkomen zijn weer Paul en Kirsten. Zij willen vandaag nog wat kloosters bezoeken, maar moeten ook vanavond nog in Igoumenitsa zijn om de boot naar Venetië te halen. Kirsten wil overal kijken, maar Paul loopt maar op zijn horloge te wijzen. Uiteindelijk koopt Kirsten een fotoboek, nu kan ze thuis rustig alles bekijken waar ze van Paul geen tijd meer voor krijgt. Er moet wel een koffer bijgekocht worden volgens Paul voor alle aankopen die Kirsten gedaan heeft.

Het klinkt ons bekend in de oren. Ook wij hebben in Amerika destijds een daktas gekocht omdat we anders alle aangeschafte spullen niet meer konden vervoeren.

Het klooster van Verlaam valt ons eigenlijk een beetje tegen. De grote Meteora, 200 meter verderop, waar we vorig jaar binnen geweest zijn, had meer te bieden. Nu kunnen we ze wel goed vergelijken. Helaas is de weg naar het klooster Agios Stefanos afgesloten. Er komt een nieuw wegdek op. Om daar te komen, moeten we een heel eind omrijden. Dat doen we niet. Wel kunnen we, omdat de zon nu heel gunstig staat, goed filmen. We stoppen onderweg een paar keer om dat te doen.

 

Donderdag 7 augustus


We rijden naar Ioannina, maar onderweg maken we een stop in Metsovo. Dat is een stadje tegen een vrij steile helling, erg in trek bij toeristen. Wanneer we de auto ergens op een plein willen parkeren, worden we letterlijk weg gefloten door een man in een oranje veiligheidsvest. Hij gebaart dat we naar beneden moeten rijden en daar maar moeten parkeren. Wanneer we met moeite een plaats gevonden hebben en terug lopen, zien we dat de man dat alleen bij buitenlanders en huurauto’s doet. De Grieken mogen gewoon op het plein gaan staan! Na wat rondgekeken te hebben gaan we door op weg naar Ioannina. De camping daar (Limnopoula) ligt aan de roeibaan, waar een paar jaar geleden de juniorenkampioenschappen waren. Het meer is helaas zo vervuild, dat je er niet in zwemmen kunt. We krijgen een plattegrond en gaan naar de oude binnenstad waar nog een minaret staat en een paleis waar Ali Pasja in gewoond heeft. Verder zijn er nog de muren en een Joodse synagoge. Ioannina staat bekend om haar zilverwerk en overal haar zilverwinkeltjes. Thomas loopt een flinke blaar op. Hij heeft al zo lang geen dichte schoenen aan gehad, dat zijn voeten daar weer aan moeten wennen.

Er is nog veel meer te zien in de stad en we hopen morgen toch weer te voet op pad te kunnen. We willen o.a. naar het eiland oversteken waar Ali Pasja uiteindelijk vermoord is.

Helaas worden we vanaf 21.00 uur belaagd door muggen en levert de disco in de buurt heel veel decibellen ’s nachts.

 

Vrijdag 8 augustus


Toch maar vertrekken na gisteravond en vannacht. Het volgende wat op het programma staat, is Lefkada. Dat is een eiland, maar sinds dit jaar is er een toltunnel verbinding vanuit Prevesa. Het is al vroeg warm, maar de reis verloopt soepel. Op het eiland blijken we niet de enige te zijn die op zoek zijn naar een camping. Het is er overvol, de dorpjes zijn er niet op berekend dat er autoverkeer is, zodat elkaar passeren af en toe een hele kunst is. We kijken op verschillende campings en neigen steeds meer naar “Hoe kom ik hier snel weer af!”

Het duurt ruim drie uur voor we het eiland rond zijn en weer terug bij de tunnel. Het is zelfs qua drukte moeilijk om van het eiland af te komen. Wanneer het ons uiteindelijk lukt, moeten we toch op zoek naar iets anders. Bij Prevesa moet een camping zijn. Die is moeilijk te vinden, maar blijkt de moeite van het zoeken waard als we er zijn. Er is een groot zwembad bij. Je kunt een hek door lopen naar het strand en je kunt met je eigen laptop inloggen op internet. Dat proberen we en post ontvangen is geen probleem, alleen mailen lukt ons vandaag niet. We zullen het morgen nog eens proberen en anders toch weer een internetcafé opzoeken. Nu maar hopen dat hier geen muggeninvasie is vanavond.

 

Zaterdag 9 augustus


De muggeninvasie was er niet, maar we hadden wel een ander probleempje.

Toen we gingen eten en daarbij de elektrische grilplaat gebruikten, knalde de stroom eruit. Kennelijk krijgen we hier minder stroom dan overal elders in Griekenland. Terwijl ik iemand van de camping ga halen, maakt Thomas de stroomkast zelf open en zet de schakelaar weer aan. Op het moment dat ik met de dochter van de eigenaar terug kom, functioneert alles weer. Zij is er niet zo blij mee dat Thomas de kast zelf heeft opengemaakt. We zeggen het niet meer te zullen doen en horen dat we hier maar 4 ampère krijgen. Omdat je bijna nergens in Griekenland op houtskool mag grillen wegens brandgevaar, hebben wij net als alle andere Grieken een grilplaat die elektrisch is. De Grieken zelf hebben complete koelkasten, ovens en elektrische kookplaten bij zich als ze op vakantie gaan. Nergens is dat een probleem, je betaalt ook relatief veel voor stroom. (Tot € 5,- per nacht) Hier blijkt het dus wel een probleem te zijn.

We braden de vleesspiesen af in een koekenpan en kunnen gewoon dooreten.

Wel merken we de hele dag dat de actie van Thomas om de kast zelf open te maken ons niet in dank wordt afgenomen. Zo vriendelijk als de eigenaar gisteren was, zo negeert hij ons vandaag compleet. Hij trekt pas aan het einde van de middag een beetje bij.

Omdat het gisteren niet lukte om van de camping af te mailen zoeken we toch weer een internetcafé. Prevesa blijkt een hele leuke stad te zijn met een haven waar de mooiste moderne schepen liggen naast hele oude Griekse vissersboten. Ook is er een internetcafé waar we de mail kunnen checken en mailen. Het is er lekker koel binnen en we nemen de tijd om alle mailadressen van Thomas te controleren. We lopen daarna de stad nog door en vinden nog een winkel waar Thomas wat nieuwe hemden koopt. (Die man wordt echt duur deze vakantie!) ’s Middags maken we een tocht in de omgeving. De campings langs de kust in de buurt zijn allemaal even vol. Ook al krijgen we niet zoveel stroom, we blijven toch maar even waar we nu zijn.

 

Zondag 10 augustus


We gaan nog een keer in de stad kijken en hebben alle twee het gevoel hier wel genoeg geweest te zijn. De campingbaas is een bijzondere man. Het ene moment is hij aardig, het andere moment neurotisch en erg met zijn Italiaanse gasten in de weer. Als ik ga afrekenen omdat we morgen weggaan vraag ik of hij soms een Italiaan is. Dat klopt en hij vertelt dat hij sinds één jaar deze camping heeft. Hij wil net als veel Nederlanders die in het buitenland een camping kopen snel “binnen”zijn!

Het is ook al bijna helemaal donker voordat hij eindelijk de verlichting aan doet, nadat een van de gasten het is gaan vragen. Het deel van de camping waar weinig mensen staan moeten het helaas zonder licht stellen.

 

Maandag 11 augustus


Om 7.50 uur staat de campingbaas al om ons heen te springen om de stroom af te sluiten en te kijken of we wel echt weggaan. Het blijft een bijzondere man.

We rijden langs de kust, gaan weer door de tunnel richting Lefkada, maar buigen daarna af naar Mesolongi. Het is een hele mooie route langs een zoutvlakte. Ook zijn er veel geitenkuddes die naar het water komen om te drinken. We stoppen om zo’n kudde te filmen en komen met de herder in gesprek. Hij lust ook wel een kopje Nederlandse oploskoffie. Hij vertelt dat hij ongeveer 200 geiten heeft, die zeewater drinken. Om 16.00 uur fluit hij naar ze en brengt hij ze terug naar boven, een hele steile rotsige berg op. Veel van zijn geiten hebben een bel om. Nadat hij de koffie op heeft gaan wij weer verder.

In de buurt van Nafpaktos hebben we camping Platanitis uitgezocht, maar als we er naar vragen omdat we hem niet kunnen vinden, blijkt hij er niet meer te zijn. We worden verwezen naar een andere camping, Dounis Beach, waar we onderweg al een verwijzing naar hebben gezien. Dan maar weer een stukje terug. Op deze camping staat bijna niemand. Er zijn een paar tenten en een Nederlandse caravan. Wat ooit een restaurant was, is nu gesloten en van de gebouwen zijn alleen de voorste en achterste in gebruik en ze zien er niet echt fris uit. We vinden er niets aan en vragen nadat we geluncht hebben ons campingcarnet terug. We gaan toch maar verder. Zonder problemen krijgen we onze kaart terug.

Omdat we aan de noordkant van de straat van Korinthe zijn, zijn er niet zoveel mogelijkheden meer. Dus gaan we tegen onze eigen verwachting in toch de brug bij Patras weer over en komen op de Peloponnesus terecht. Dan is de keus voor een camping niet zo moeilijk. Camping Fournia Beach, bij Kastro Kilini!

We worden herkend door de zoon van de eigenaar en vinden weer een mooie plek. Tot vrijdag kunnen we blijven staan, daarna is de plaats besproken. Voor ons geen probleem, dan moeten we toch zo langzamerhand weer richting de boot in Igoumenitsa.

 

Dinsdag 12 en woensdag 13 augustus.


We doen voor ons doen niet zo veel, maar vermaken ons prima. Op een of andere manier rusten we op deze camping altijd uit. We lezen, gaan met de scooter op pad, filmen zo hier en daar en zwemmen in de zee. We ontdekken zelfs nog een, voor ons, nieuw strand, waar het net lijkt of je in Zandvoort bent. Ook volgen we de Olympische spelen via internet. Ook op deze camping kunnen we wireless inloggen op het netwerk van de camping. De innovatie staat niet stil!

 

Donderdag 14 augustus


Natuurlijk mag ook het haventje van Kilini niet ontbreken op ons lijstje ‘bezoekjes afleggen’. Het is zoals de andere keren chaotisch druk, vooral vlak voor het moment dat de veerboten vertrekken naar Zakingthos en Kefalonia. Morgen is het 15 augustus, een vrije dag voor de Grieken, dus hebben ze allemaal een lang weekend om op pad te gaan. Auto’s en motoren staan afgeladen vol te wachten op een overtocht. Ook vrachtauto’s en bussen kunnen mee. Net als toen wij naar Thassos gingen koop je een kaartje aan het loket vlak voor je gaat. Het liefst parkeert iedereen in het loket en af en toe staat alles muurvast, maar altijd is iedereen toch nog op tijd aan boord. Heel leuk om naar te kijken, vooral als je zelf toch niet mee hoeft. We staan nu voor de vierde keer op camping Fournia Beach en we zijn nog nooit in het kasteel van Kastro geweest. Hoog tijd om daar verandering in te brengen.

Je blijkt ook niet echt binnen te komen, maar binnen de buitenmuren van het kasteel. Het is al in 1235 gebouwd en heeft diverse oorlogen en veroveraars overleefd. In verschillende tijden zijn er veranderingen aangebracht en nu zijn ze het aan het restaureren, maar het zal nog jaren duren voor alles klaar is. Wel kun je half rond over de muren lopen, waarbij je goed kunt zien dat het kasteel van geen enkele kant ongemerkt benaderd kan worden. Je kunt het kasteel hoog op de heuvel ook van alle kanten in de omtrek zien. Leuk dat we er nu echt een keer geweest zijn.

 

Vrijdag 15 augustus


We dachten dat het vandaag i.v.m. de vrije dag voor de Grieken niet zo druk zou zijn op de weg! Daar denken we nu anders over. Iedereen in Griekenland is op de weg om een lang weekend weg te gaan of een dag naar het strand of op familiebezoek. En de meeste Grieken hebben erg veel haast. Op de meest onmogelijke momenten worden we ingehaald. Vlak voor een bocht, net voor een kruispunt en op een weg waar je 50 km. per uur mag rijden, rijden wij 70 km en dat is nog te langzaam voor een aantal automobilisten. In de drie jaar op een rij dat we hier met vakantie zijn is er nog niet zoveel naar ons getoeterd als in die paar uur die we vandaag op de weg zijn. De campings zullen waarschijnlijk ook overvol zijn en daarom accepteren we de eerste plaats die ons op een camping vlak bij Parga (Camping Enjoy Lichnos) aangeboden wordt meteen. Op de receptie is niet zoveel aandacht voor ons en worden, terwijl wij ingeschreven worden ook veel andere zaken besproken en geregeld. Het is niet echt een vriendelijke ontvangst. Waarschijnlijk is het iets te druk. Maar goed, we zijn blij dat we een plekje hebben en morgen zien we wel verder.

 

Zaterdag 16 augustus


In de Trotter staat dat Parga een drukke stad is die je toch niet moet overslaan. Het centrum is autovrij en dat levert natuurlijk weer leuke parkeerproblemen op. Gelukkig hebben we daar met de scooter geen last van! Zoveel toeristen hadden we echt niet verwacht! Alles krioelt door elkaar, je kunt over de hoofden lopen. Met een boot kun je de zee op om naar dolfijnen te gaan kijken of om naar een strand op een eiland te gaan. De mensen zitten een uur voor vertrek al als haringen in een ton te wachten op de boot tot hij vertrekt. Met een toeristentreintje kun je naar een kasteel boven op een berg. Ook hier is het vechten voor een plekje! Een beetje persen en er kunnen nog een paar mensen mee! En dan te bedenken dat het om 9.30 uur al 29 graden in de schaduw is! Heerlijk allemaal als je zelf niet mee hoeft!

Wanneer we later in een achterafstraatje koffie drinken op een terras hebben we alweer een gratis voorstelling. Het oplopende weggetje is zo smal dat auto’s elkaar niet kunnen passeren.

Er ontstaat een file wanneer één auto stopt om passagiers met bagage uit te laten stappen. Gedwee staat iedereen te wachten. Wanneer er weer gereden gaat worden, is intussen een auto van boven gearriveerd en staan de neuzen tegen elkaar aan. Het mooie van Griekenland is dat er dan altijd wel iemand is die het verkeer gaat regelen. Een van de auto’s wordt een parkeer plaats op gedirigeerd en ‘als jij nou een beetje zus en jij een beetje zo gaat staan’ kan die auto er door en dan kunnen we straks allemaal weer verder. Na 15 minuten show voor ons, aan de koude koffie in de schaduw, op de eerste rang, rijdt alles weer! Probleem opgelost!

Van de restauranthouder horen we dat het ook voor Parga extreem druk is dit weekend. Zoiets heeft hij nooit eerder meegemaakt. Het is goed voor de zaken, maar hij is gesloopt van het werken tot 4 uur ’s morgens.

De camping en Parga houden we verder voor gezien. Morgen gaan we verder.

 

Zondag 17 augustus


We gaan naar Igoumenitsa, waar we dinsdag de boot terug moeten hebben naar Venetië.

De route loopt heel mooi langs de kust via een nog al bochtige weg die ook af en toe flink omhoog gaat. We stoppen onderweg een paar keer om te filmen of fotograferen.

Op de heenweg hebben we op een camping ten zuiden van Igoumenitsa gestaan en nu kiezen we voor Trebano Beach, aan de noordkant. Er is ruimte genoeg en we kunnen zelfs vlak bij de zee staan. Het sanitair is nogal vies en daar maken we geen gebruik van. Gelukkig hebben we ons oude chemisch toilet nog en dat is wel zo fris. Er zijn buiten douches waar je als je uit de zee komt je af kunt spoelen met zoet water. Ook de mensen die een vaste plaats op deze camping hebben maken daar gebruik van en niet van de douches binnen.

Heel leuk is het om alle verschillende boten te zien binnen komen en vertrekken. De camping ligt op de kop van een uitloper van de baai van Igoumenitsa en we zien de schepen vanaf de zee binnenvaren en later weer vertrekken.

Wat we niet weten, is dat er een paar honderd meter van de camping vandaan een buitendiscotheek is. Dat ontdekken we om half een ’s nachts als het feest gaat beginnen. Alle aanwezigen zingen en klappen gezellig mee. Het is geen vervelende muziek, alleen het tijdstip zijn we niet zo blij mee. Om 6 uur ’s morgens gaat de tent dicht!

 

Maandag 18 augustus


We gaan eerst de stad maar eens in om te bekijken. Het is er zoals vaak in een havenstad chaotisch druk, vooral als er net een boot binnen is. Dat is hier vaak het geval. Er komen boten van verschillende plaatsen in Italië en van verschillende Griekse eilanden.

Omdat de haven direct in het centrum van de stad ligt, is er politie aanwezig die het verkeer dan regelt. De hele lange straat door het centrum staat steeds vast en zelfs op de scooter moeten we af en toe wachten voor we ons ergens doorheen kunnen manoeuvreren. Heel leuk al die hektiek! Er is een leuk winkelgedeelte waar het voor een deel autovrij is. Natuurlijk zoeken en vinden we een internetcafé. Daar zien we op de weersvoorspelling van Bad Gastein dat het in Oostenrijk precies wanneer wij woensdag aankomen regenachtig en koud weer wordt. Dat duurt zeker tot en met het weekend. Het prettige van kamperen is dat je plannen makkelijk kunt wijzigen en we zullen ons beraden waar we wel heen gaan. Kroatië is een optie. Daar blijft het weer voorlopig goed en het ligt niet al te ver uit de route. In de campingboeken gaan we op zoek naar een camping en dan zien we dat in Novigrad al een camping is die campingcheques accepteert. Dat wordt onze eerste optie.

Intussen weten we ook dat de disco 20 dagen achter elkaar open is en we gaan toch maar voor de laatste nacht terug naar camping Kalami, waar we ook onze eerste nacht gestaan hebben.

 

Dinsdag 19 augustus


Iets voor 7 uur zijn we in de haven en het kantoor om de tickets te halen is al open. In Patras en Ancona en Venetië staan we op enorme haven terreinen, waar we met honderden auto’s staan te wachten tot we aan boord mogen. Hier is het haven terrein wel groot, maar omdat het een soort tussenlanding van de schepen is, komt er niet zoveel van boord en ook het aantal mensen dat mee wil valt wel mee. Wel is het een af- en aan varen van schepen. De een is nog niet weg of de volgende neemt zijn plaats al in. Het is mooi om de witte vermoeide gezichten te zien van mensen die de hele nacht in een trappenhuis gelegen hebben op de grond of ergens aan dek. De mannen halen de auto en de vrouwen en kinderen wachten op de kade tot ze hun matjes, slaapzakken en andere spullen van de nacht in de auto kunnen doen. Ze stoppen op de onmogelijkste plaatsen om te laden en staan vaak in de weg. Toch wel lekker als je een eigen bed bij je hebt! Hoef je nergens mee te sjouwen.

 

Woensdag 20 augustus


Het schip komt ruim een uur te laat aan in Venetië. Er wordt gezegd dat de schepen allemaal iets langzamer varen om brandstof uit te sparen, nu de olieprijzen zo stijgen. In Igoumenitsa stond bij vertrek al aangegeven dat er bij tickets afgegeven na 1 juli al € 15,- p.p en per voertuig en per overtocht bijbetaald moet worden. Dat zou voor ons € 60,- enkele reis extra zijn!

In Venetië is het mooi weer en het is een prachtig gezicht de stad nu vroeg in de morgen te zien. Het San Marcoplein is nog niet zo vol en de zon kleurt de stad in een mooi licht.

Voor we echt van het schip zijn, is het al een uur later.

Na nog een week in Kroatië en Oostenrijk gekampeerd te hebben komen we donderdag 28 augustus weer veilig thuis.

             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Thomas Outdoor & Recreatie
info@thomasschoots-web.nl